غزل ۴۵۳۶ - چو خوش است اتحادی که حجاب تن نماند

چو خوش است اتحادی که حجاب تن نماند
که من آن زمان شوم من که اثر ز من نماند ۱

شده محو جان روشن تن ساده لوح غافل
که ز شمع غیرداغی به دل لگن نماند ۲

ز کلام پوچ عالم جرسی است پر ز غوغا
به چه خلوت آورم رو که به انجمن نماند ۳

ز نشان ونام بگذر به امید بازگشتن
که عقیق نامجو را هوس یمن نماند ۴

چو قلم ازان ز خجلت سرخودبه زیر دارم
که ز من به جای چیزی به جز از سخن نماند ۵

همه شب در انتظارم که چو شمع صبحگاهی
نفسی بر آرم از دل که نفس به من نماند ۶

نگذاشت جان روشن اثری ز جسم صائب
که زشمع هیچ بر جا ز گداختن نماند ۷