غزل ۴۵۵۹ - می برد خواهی نخواهی دل زمردم خط یار

می برد خواهی نخواهی دل زمردم خط یار
چشم بندی می کند در بردن دل این غبار ۱

زود در دل جای خود رانوخطان وامی کنند
دربغلها جای دارد مصحف خط غبار ۲

عشق عالمسوز بر عشاق ابر رحمت است
لعل از سر چشمه خورشید گردد آبدار ۳

ماتم و سور جهان با یکدگر آمیخته است
آب می گردد به چشم از خنده بی اختیار ۴

ناقصان رامی کند کامل، سفر کردن ز خویش
می شود ابر بهاران چون هواگیرد بخار ۵

می کند آزاد جان را سخنی دوران ز جسم
سنگ راآهن فلاخن می کند بهر شرار ۶

نسیه سازد نعمت آماده را چشم حریص
در دل خرسند باشد نعمت بی انتظار ۷

هر که خود را باخت صائب می زند نقش مراد
پاکبازست از پشیمانی حریف این قمار ۸