غزل ۴۶۱۷ - خامشی سازد من بیتاب را دیوانه تر

خامشی سازد من بیتاب را دیوانه تر
می کند بند گران سیلاب را دیوانه تر ۱

بیش شد از بستن لب بیقراریهای دل
بخیه سازدزخم پرخوناب رادیوانه تر ۲

در فلاخن می شود بال وپر پرواز،سنگ
صبر می سازد دل بیتاب را دیوانه تر ۳

اشک را در سینه روشندلان آرام نیست
می کند آیینه این سیماب را دیوانه تر ۴

قلقل مینا به دور انداخت جام باده را
شور دریا می کند گرداب را دیوانه تر ۵

جلوه هم چشم، سیلاب بنای طاقت است
طاق ابرو می کند محراب را دیوانه تر ۶

شد فزون از پند ناصح بیقراریهای من
می کند افسانه اینجا خواب را دیوانه تر ۷

می کند از روشنی آیینه دلهای پاک
پرتو خورشید عالمتاب را دیوانه تر ۸

بالب خشک صدف تردستی نیسان کند
تشنگان گوهر سیراب رادیوانه تر ۹

نوبهار خط مشکین هر قدر گردد کهن
می کند صائب من بیتاب را دیوانه تر ۱۰