غزل ۴۸۹۴ - گرنبیند همچو نرگس زیر پا می زیبدش

گرنبیند همچو نرگس زیر پا می زیبدش
گر نخیزد پیش پای گل زجا می زیبدش ۱

حسن محجوبی که با خود میکند بیگانگی
گر نپردازد به حال آشنا می زیبدش ۲

گل که دریک هفته خواهد شاد سازد عالمی
گر بود در آشنایی بیوفا می زیبدش ۳

گوهر شهوار را آرایشی در کار نیست
ترک زینب گر کند،نام خدا، می زیبدش ۴

می توان رودید دراندام او چون طفل اشک
پرده های چشم اگر سازد قبا می زیبدش ۵

از لطافت پنجه سیمین او نازکدل است
ورنه خون عاشقان بیش از حنا می زیبدش ۶

غیر گستاخ است،می گردد دلیر از التفات
زنجیر بیجا به از لطف بجا می زیبدش ۷

هرکه باشد می کند ازدیده بیگانه شرم
هرکه از خود منفعل گردد حیا می زیبدش ۸

این جواب آن غزل صائب که می گوید اسیر
هرچه می پوشد چوگل نام خدا می زیبدش ۹