غزل ۴۹۰۵ - می کند دست نوازش هم دل ما را خموش

می کند دست نوازش هم دل ما را خموش
خشت اگر مانع تواند شد خم می را ز جوش ۱

بازی جنت مخور، از حال آدم پند گیر
درگذر مردانه زین گندم نمای جوفروش ۲

پوچ گویی می دهد بر باد نقد عمر را
زود خالی می شود دیگی که ننشیند ز جوش ۳

دیگران را گرم اگر سازد شراب آتشین
خون ما را شعله آواز می آرد به جوش ۴