غزل ۴۹۲۰ - می تراشم رزق خود چون تیر از پهلوی خویش

می تراشم رزق خود چون تیر از پهلوی خویش
می کنم تا هست ممکن حفظ آب روی خویش ۱

بار منت برنمی تابد تن آزادگان
بید مجنون را لباسی نیست غیر از موی خویش ۲

روزی بی رنج گردد تخم رنج بی شمار
وقت آن کس خوش که باشد رزقش از بازوی خویش ۳

چون مگس ناخوانده هر کس برسرخوانی رود
ای بسا سیلی به دست خود زند بر روی خویش ۴

هرکه راچون تیغ باشد آب باریکی به جوی
می کند چون موج از دریا تهی پهلوی خویش ۵

شکوه خونین تراوش می کند بی اختیار
نیست ممکن در گره چون نافه بستن بوی خویش ۶

می تواند چهره مقصود رابی پرده دید
هرکه رو آورد در آیینه زانوی خویش ۷

هرکه چین تنگ خلقی از جبین بیرون نکرد
متصل در زیر شمشیرست از ابروی خویش ۸

نامه اش چون نامه صبح است در محشر سفید
هر که از اشک ندامت دادشست و شوی خویش ۹

می کشم هر لحظه صائب آه افسوسی زدل
یک نفس فارغ نمی گردم ز رفت و روی خویش ۱۰