غزل ۴۹۲۲ - ز مستی در شکر خندست دایم لعل سیرابش

ز مستی در شکر خندست دایم لعل سیرابش
گریبان چاک دارد شیشه را زور می نابش ۱

لب میگون او را نیست وقت خط برآوردن
ز موج بوسه نو خط می نماید لعل شادابش ۲

ز خواب ناز گفتم چشم اورا خط برانگیزد
ندانستم کز این ریحان گرانتر می شود خوابش ۳

ندیده حسن خود را، کس حریف اونمی گردد
نگه دارد خدا از صحبت آیینه و آبش ! ۴

اگر افتد به مسجد راه آن سرو خرامان را
عجب دارم نگیرد تنگ در آغوش، محرابش ۵

زسیر باغ جنت دامن افشان می رود بیرون
نگاهی را که سازد شوق رخسار تو بیتابش ۶

بغیر از خود پرستی طاعتی ازوی نمی آید
خودآرایی که باشد خانه آیینه محرابش ۷

به زینت خواجه مغرورست از دنیا، نمی داند
که چون خاکستر اخگرهاست پنهان زیر سنجابش ۸

تمنای رهایی دارم از دریای خونخواری
که چون لاله است خونین، کاسه های چشم گردابش ۹

ز دریا کم نگردد سوزش پنهان من صائب
مگر آبی زند بر آتش من لعل سیرابش ۱۰