غزل ۵۱۲۶ - آبرو رامی برد از چهره اظهار طمع

آبرو رامی برد از چهره اظهار طمع
ابر آب روی مردان است گفتار طمع ۱

خواری روی زمین خاری است از دیوار او
زرد رویی یک گل است از طرف دستار طمع ۲

در زمینش گر گل بی خار کارد باغبان
خار دامنگیر می روید ز گلزار طمع ۳

خستگان راهست پرهیزی به هر عنوان که هست
می کند پرهیز از پرهیز بیمار طمع ۴

می توان جستن به مکرو حیله از قید فرنگ
نیست امید رهایی با گرفتارطمع ۵

از بریدن و ز گسستن چون رگ سنگ ایمن است
حرص بندد برمیان هرکه زنار طمع ۶

چون میان روز روشن خواهد از مردم چراغ؟
روز را گر شب نمی داند سیه کارطمع ۷

حاصلش نبود بغیر از برگ سبز سایلان
در دل هرکس دواند ریشه زنگار طمع ۸

صائب از بی آبرویان تا توانی دور باش
کز برص مسری تر افتاده است ادبار طمع ۹