غزل ۵۱۵۸ - گر کنی پنهان گهر را زیر دامان صدف

گر کنی پنهان گهر را زیر دامان صدف
سر برون آرد ز شوخی از گریبان صدف ۱

نیست ممکن پاک گوهر برزمین ماند مدام
زیب گوش دلبران شد اشک غلطان صدف ۲

بگذر ازدریوزه گوهر که گردد عاقبت
لب گشودن باعث زخم نمایان صدف ۳

تا چرا لب پیش ابر از تنگدستی باز کرد
ازدهن یک یک برآوردند دندان صدف ۴

دل چو روشن شد چراغ عاریت درکار نیست
شمع کافوری است گوهر درشبستان صدف ۵

از فرو خوردن سر شکم از اثر شد کامیاب
اشک نیسان را گهر گرداند زندان صدف ۶

در وطن تن ده به ناکامی که نتوان پاک کرد
ازگهر گرد یتیمی را به دامان صدف ۷

آیه رحمت زابر گوهرافشان، می شود
نازل ازراه دهان پاک، درشان صدف ۸

مهر خاموشی سپرداری کند اسرار را
بستن لب ازگهر باشد نگهبان صدف ۹

خاطر خرم نگردد جمع صائب با گهر
کز تهیدستی بود لبهای خندان صدف ۱۰