غزل ۵۳۱۲ - شد گل صد برگ خار از اشک خوش پرگاله ام

شد گل صد برگ خار از اشک خوش پرگاله ام
سبزه خوابیده در گلشن نماند از ناله ام ۱

گردد از سرگشتگی دوران عیش من تمام
در بساط آفرینش شعله جواله ام ۲

شد غبارم سرمه چشم غزالان و هنوز
چشم لیلی بر نمی دارد سراز دنباله ام ۳

یک سر ناخن ز خار این چمن ممنون نیم
تازه رو از خون خود دایم چو داغ لاله ام ۴

با سبکروحان گرانی کردن از انصاف نیست
جلوه شبنم کند بر چهره گل ژاله ام ۵

گوهر سیراب را عین الکمالی لازم است
نیست از سوز جگر برگرد لب تبخاله ام ۶

گر چه دایم در کنارم بود آن ماه تمام
رفت در خمیازه آغوش عمر هاله ام ۷

در گلستانی که من صائب نواسنجی کنم
گوش گل چون لاله گردد داغدار از ناله ام ۸