هوش مصنوعی: این شعر از صائب تبریزی بیانگر روحیه مقاومت، عشق و آزادگی شاعر است. او خود را مانند گوهری درخشنده در خلوت روشن‌دلی می‌داند که از قید و بندهای دنیایی رها شده است. شاعر به استحکام روح خود اشاره می‌کند و از نادیده گرفته شدن توسط دیگران شکایت دارد، اما در عین حال بر پاکی و استواری خود تأکید می‌ورزد. او همچنین به عشق و جوشش درونی خود اشاره می‌کند و از ترس از پیوندهای دنیوی سخن می‌گوید.
رده سنی: 16+ این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر دشوار است. همچنین، برخی از اشارات و استعاره‌های به کار رفته نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد تا به درستی درک شود.

غزل ۵۴۳۴ - ما ز حرف پوچ مانند صدف لب بسته ایم

ما ز حرف پوچ مانند صدف لب بسته ایم
چون گهر در خلوت روشندلی بنشسته ایم ۱

تنگ نتواند زمین و آسمان بر ما گرفت
چون شرار از تنگنای سنگ و آهن جسته ایم ۲

اهل مجلس در شکست ما چه یکدل گشته اند؟
ما نه مینای تهی، نه توبه نشکسته ایم ۳

تاج اقبال سکندر این چنین لعلی نداشت
پیش یأجوج سخن سد خموشی بسته ایم ۴

در محیط عشق، خون نوح در جوش است و ما
چون حباب از سادگی بر موج محمل بسته ایم ۵

چشم ما از بس که ترسیده است از پیوند خلق
ابروی پیوسته را از لوح خاطر شسته ایم! ۶

یاد ما از خاطر احباب صائب چون رود؟
در بیاض آفرینش مصرح برجسته ایم ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۱۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۵۴۳۳ - از حجاب عشق محروم از گل روی توایم
گوهر بعدی:غزل ۵۴۳۵ - ما ز فیض بیخودی از خودپرستی رسته ایم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.