غزل ۵۵۹۵ - نشست از آسیای چرخ گرد شیب بر رویم

نشست از آسیای چرخ گرد شیب بر رویم
سفیدی می کند راه فنا از هر سر مویم ۱

از آن بیماری من می شود هر روز سنگین تر
که گیرد گوش خود با هر که درد خویش می گویم ۲

بود در دیده حق بین من دیر و حرم یکسان
ندارد سنگ کم در پله بینش ترازویم ۳

از آن ساغر که در آغازش عشق از دست او خوردم
همان بیخود شوم هر گاه دست خویش می بویم ۴

کلید از خانه دارد قفل وسواس و من از حیرت
گشاد عقده دل را از هر بیدرد می جویم ۵

می گلگون چه سازد با دل پر خون من صائب؟
که من از ساده لوحی خون به خون پیوسته می شویم ۶