غزل ۶۲۰۲ - ز درد و داغ دل را نیک محضر می توان کردن

ز درد و داغ دل را نیک محضر می توان کردن
به چاکی ینه را صحرای محشر می توان کردن ۱

ز غفلت روی دست فربهی خوردم، ندانستم
که حصن عافیت پهلوی لاغر می توان کردن ۲

صنوبروار اگر از میوه شیرین تهیدستی
به روی تازه دلها را مسخر می توان کردن ۳

نداری رنگ و بویی گر درین گلشن ز بی برگی
به خلق خوش جهانی را معطر می توان کردن ۴

به این گرمی که من در جستجوی او کمر بستم
چراغ کشته ام از نقش پا بر می توان کردن ۵

ترا اندیشه فردا رسد امروز در خاطر
اگر امروز را فردای محشر می توان کردن ۶

به افسون در دل سخت توره کردن بود مشکل
وگرنه رخنه در سد سکندر می توان کردن ۷

سخن کش مهر لب گشته است صائب حرف را، ورنه
سخن کش گر به دست افتد سخن سر می توان کردن ۸