غزل ۶۲۰۷ - میسر نیست با هوش وخرد بی دردسر بودن

میسر نیست با هوش وخرد بی دردسر بودن
گوارا می کند وضع جهان را بی خبر بودن ۱

نباشد بر دلم چون سرو از بی حاصلی باری
که دارد حاصلی چون تازه رویی بی ثمر بودن ۲

قناعت با در دل کن ازین درهای بی حاصل
که باشد زرد روی آفتاب از در به در بودن ۳

ز فیض جام در دورست ذکر خیر جم دایم
نباید در جهان آفرینش بی اثر بودن ۴

شد از تسلیم بر من تنگنای چرخ گلزاری
که گردد بیضه مهد راحت از بی بال و پر بودن ۵

به جامی دستگیری کن من افتاده را ساقی
که دستم چون سبو گردید خشک از زیر سر بودن ۶

ز سنگ کودکان بر دل غباری نیست مجنون را
که خندان است کبک مست از کوه و کمر بودن ۷

بر آتش می زنم چون شمع بهر چشم تر خود را
که در دل می خلد چون خار بی مژگان تر بودن ۸

به مقدار گرانی غوطه در گل می زند لنگر
که گردد قطره دور از قرب دریا از گهر بودن ۹

جگردارانه سر کن راه صحرای طلب صائب
که کام شیر گردد نقش پا از بی جگر بودن ۱۰