غزل ۶۲۱۶ - زهی از شبنم رخساره ات چشم حیا روشن

زهی از شبنم رخساره ات چشم حیا روشن
چراغ ماه را از شمع رویت پیش پا روشن ۱

اگر من از غبار خاطر خود پرده بردارم
نگردد تا قیامت آب این نه آسیا روشن ۲

نمی یابد مسیح از ناتوانی جسم زارم را
خوشا کاهی که ضعف او شود بر کهربا روشن ۳

به داغ منت و درد ندامت برنمی آیی
مکن از خانه همسایه هرگز شمع را روشن ۴

نسیم صبح چون پروانه افتاده است در پایش
چراغی را که سازد پرتو لطف خدا روشن ۵

فلک با تنگ چشمان گوشه چشم دگر دارد
که چون فرزند کور آید، شود چشم گدا روشن ۶

ز فیض روح سید نعمت الله است این صائب
اگر نه روی او بودی، نگشتی چشم ما روشن ۷