غزل ۶۲۳۲ - به یک خمیازه گل طی شد ایام بهار من

به یک خمیازه گل طی شد ایام بهار من
به یک شبنم نشست از جوش خون لاله زار من ۱

شب امیدواری می شمردم خط مشکین را
ندانستم کز او خواهد سیه شد روزگار من ۲

چنین کز شوق دامان تو خود را جمع می سازد
عجب دارم پریشان گردد از صرصر غبار من ۳

نه آن صیدم که عشق از فکر من غافل تواند شد
نمک در چشم ریزد دام را ذوق شکار من ۴

بگو تا آستین از دیده خونبار بردارم
غباری هست اگر بر خاطرت از رهگذار من ۵

نشاندی از فریب وعده صد بارم به خاک و خون
نکردی شرم یک بار از دل امیدوار من ۶

نفس در خانه آیینه اینجا راست می کردی
اگر آگاه می گشتی ز درد انتظار من ۷

حصار عافیت شد طوق قمری سروبستان را
مکن پهلو تهی ای سرو بالا از کنار من ۸

مرا زین خودپرستان نیست صائب چشم همراهی
مگر دستی گذارد بیخودی در زیر بار من ۹