غزل ۶۳۲۰ - ز عشق صبر تمنا نمی توان کردن

ز عشق صبر تمنا نمی توان کردن
قرار در دل دریا نمی توان کردن ۱

ز صدق شد دهن صبح پر ز خون شفق
به حرف راست دهن وا نمی توان کردن ۲

به سنگ خاره عبث تیشه می زند فرهاد
به زور در دل کس جا نمی توان کردن ۳

مرا ز آینه روی یار چون طوطی
به حرف و صوت دل آسا نمی توان کردن ۴

چه گل توان ز رخ یار با حیا چیدن؟
به چشم بسته تماشا نمی توان کردن ۵

متاب روی ز اهل سخن که طوطی را
ز پشت آینه گویا نمی توان کردن ۶

میسرست جلا تا به سرمه عبرت
نظر سیه به تماشا نمی توان کردن ۷

ز آسمان و زمین هست تا اثر بر جا
ز دود و گرد نظر وا نمی توان کردن ۸

بساز با غم جانان که ترک وصل گهر
به تلخرویی دریا نمی توان کردن ۹

دل دو نیم به دست آر چون قلم صائب
که قطع راه به یک پا نمی توان کردن ۱۰