غزل ۶۳۲۲ - مرا که دست به خواب است وقت گل چیدن

مرا که دست به خواب است وقت گل چیدن
چه دل گشایدم از گرد باغ گردیدن؟ ۱

نظر ز روی تو خورشید برنمی دارد
اگر چه خوب تر از خود نمی توان دیدن ۲

دو شیوه است گل و نرگس ریاض بهشت
شنیدن و نشنیدن، ندیدن و دیدن ۳

بپوش چشم ز اوضاع روزگار که نیست
لباس عافیتی به ز چشم پوشیدن ۴

ریاض حسن ترا دورباش حاجت نیست
که دست می رود ازکار، وقت گل چیدن ۵

مخند هرزه که از عمر صبح روشن شد
که تیغ رشته عمرست هرزه خندیدن ۶

توان ز غره آغاز کارها صائب
به روشنایی دل، سلخ عاقبت دیدن ۷