غزل ۶۴۶۷ - از پریشانی نیندیشد گدای زلف تو

از پریشانی نیندیشد گدای زلف تو
عمر جاویدان بود کمتر سخای زلف تو ۱

محو گردد نقطه اش در مد عمر جاودان
هر که سازد خرده جان را فدای زلف تو ۲

رشته جمعیت اوراق از شیرازه است
هست بر آشفتگان واجب دعای زلف تو ۳

برنگیرد دانه تسبیح دلها را ز خاک
رشته زنار کافر ماجرای زلف تو ۴

در کنار آب حیوان افتد از موج سراب
از دو عالم بگذرد هر کس برای زلف تو ۵

هر طرف چون نافه صد خونین جگر افتاده است
تا که را از خاک بردارد هوای زلف تو ۶

هیچ مغزی نیست کز دیوانگی معمور نیست
در زمان مد احسان رسای زلف تو ۷

کاسه دریوزه سازد ناف را آهوی چین
تا کند بویی گدایی از هوای زلف تو ۸

دل که می افشاند دامن بر عبیر پیرهن
خاکبازی می کند در کوچه های زلف تو ۹

چون توانم صائب از فرمان او گردن کشید؟
من که از عالم بریدم از برای زلف تو ۱۰