غزل ۶۴۷۹ - نافه چین را گریبان پاره سازد موی تو

نافه چین را گریبان پاره سازد موی تو
بوی پیراهن گره بندد به دامن بوی تو ۱

گر چه از رخسار گلگون نوبهار عالمی
می زند بر سینه سنگ آتش ز دست خوی تو ۲

تا چها با خون گرم لاله حمرا کند
خار بن را نافه چین می کند آهوی تو ۳

چشم حیرت وام می گیرد ز طوق قمریان
سرو در وقت خرام قامت دلجوی تو ۴

تا نفس دارد نمی افتد به فکر بازگشت
هر که از خود می دود بیرون به جست و جوی تو ۵

زیر دیوار خجالت معتکف گردیده است
قبله اسلام از شرم خم ابروی تو ۶

نقش را بر آب در آتش بود نعل سفر
حیرتی دارم که چون استاد خط بر روی تو ۷

گر به سهو از غنچه و گل بالش و بستر کنی
می شود نیلوفری از بوی گل پهلوی تو! ۸

چون نگردد صائب از کیفیت حسنت خراب؟
می شود میگون لب ساغر ز گفت وگوی تو ۹