غزل ۶۵۳۸ - ای فتنه سایه پرور سرو روان تو

ای فتنه سایه پرور سرو روان تو
مه در کمند کاکل عنبرفشان تو ۱

از خاک چون تو شاخ گلی برنخاسته است
بر سرو، کج نگاه کند باغبان تو ۲

خون خورده شرم تا چمنت را رسانده است
رنگ حجاب می چکد از ارغوان تو ۳

صد ترکش از خدنگ ملامت برد به خاک
خورشید اگر بلند شود در زمان تو ۴

مردم در آرزوی شبیخون بوسه ای
یارب به خواب مرگ رود پاسبان تو! ۵

خورشید عمر من به لب بام بوسه زد
تا کی به حرف مهر نگردد زبان تو؟ ۶

شرمت به پاسبان خط آزادگی دهد
در پای سرو خواب کند باغبان تو ۷

ننموده خویش را و دل از من ربوده است
بسیار نازک است ادای میان تو ۸

حاجت به خاک کردن دام فریب نیست
صائب برون نمی رود از گلستان تو ۹