غزل ۶۵۴۰ - ای شاخ گل شکسته طرف کلاه تو

ای شاخ گل شکسته طرف کلاه تو
پیچ و خم بنفشه ز خط سیاه تو ۱

بوی گل از ادب نکند پای خود دراز
در سایه گلی که بود خوابگاه تو ۲

از پیچ و تاب حلقه کند نام آفتاب
خطی که گشت هاله رخسار ماه تو ۳

خون همچو نافه در جگرش مشک می شود
پیچد به هر دلی که خط دل سیاه تو ۴

دیگر شکسته دل خود را نکرد راست
افتاد چشم هر که به طرف کلاه تو ۵

در چشم اهل دید، خیابان جنت است
هر چاک سینه ای که شود شاهراه تو ۶

فردا چه خاکهای ندامت به سر کند
امروز هر دلی که نشد خاک راه تو ۷

دل چون جهد ز بند تو بیدادگر، که هست
یک حلقه چشم شوخ ز دام نگاه تو ۸

با قامت خمیده ازین در کجا رود؟
صائب که باخت نقد جوانی به راه تو ۹