غزل ۶۵۸۲ - صباحت آب در گلزارش از جوی گهربسته

صباحت آب در گلزارش از جوی گهربسته
نزاکت رشته جان را بر آن موی کمر بسته ۱

سری از کوچه هر رگ برآورده است مژگانش
ز شوخی تهمت خون بر زبان نیشتر بسته ۲

پریشانان همه جمعند و آن نازک میان حاضر
که غیر از زلف، دیگر طرف ازان طرف کمربسته؟ ۳

نگردد چون کف افسوس هر برگ نهال من؟
که چون بادام آوردند در باغم نظربسته ۴

برآورده است از دل جوش چندین عقده مشکل
ما کمربسته ) گمان ساده لوحان این که ( ۵

نفس از سینه مجروح چون زخمی برون آید
که آب چشمه پیکان سپهرم در جگر بسته ۶

همانا دل شکست از من درین دریا حبابی را
که چندین صف کمر در کشتنم موج خطر بسته ۷