غزل ۶۶۸۵ - بر زبان و دل چو کج باشد نبخشاید کسی

بر زبان و دل چو کج باشد نبخشاید کسی
از دم عقرب گره جز سنگ نگشاید کسی ۱

از ثمر شیرین نسازی گر دهان خلق را
سعی کن از سایه ات چون بید آساید کسی ۲

جز شب و روز مکرر در بساطش هیچ نیست
عمرها زیر فلک چون خضر اگر پاید کسی ۳

می شود بال و پر توفیق هنگام رحیل
دست افسوسی که در دنیا به هم ساید کسی ۴

در جهان آگهی خضری دچار من نشد
می روم از خود برون شاید که پیش آید کسی ۵

می شود افزون سرانجام گدازش همچو شمع
هر چه از تن پروری بر جسم افزاید کسی ۶

نیست داغ عشق را حاجت به الماس و نمک
شهپر طاوس را بهر چه آراید کسی؟ ۷

نیست غیر از گوشه دل در جهان آب و گل
گوشه امنی که یک ساعت بیاساید کسی ۸

شور سیلاب حوادث سنگ را بیدار کرد
تا به کی از خواب غفلت چشم نگشاید کسی؟ ۹

می توان کرد آشنا با خاک پشت آسمان
صائب از همت اگر اقبال فرماید کسی ۱۰