غزل ۶۷۱۹ - برد شبنم را برون از باغ، چشم روشنی

برد شبنم را برون از باغ، چشم روشنی
با دل روشن تو محو آب و رنگ گلشنی ۱

طور از برق تجلی شهر پرواز یافت
از گرانجانی تو پا بر جا چو کوه آهنی ۲

تلخ می شد زندگی از نوحه دلمردگان
مرده دل را اگر می بود رسم شیونی ۳

بی دل بینا فزاید پرده ای بر غفلتت
با مه کنعان اگر در زیر یک پیراهنی ۴

غنچه با دست نگارین پوست را بر تن شکافت
تو ز سستی همچنان زندانی پیراهنی ۵

گر نمی سازی خراب این خانه را چون عاشقان
باز کن چون عاقلان از چشم عبرت روزنی ۶

وادی خونخوار سودا را چو مجنون دیده ام
جز دهان شیر در وی نیست دیگر مائمنی ۷

حسن عالمسوز را مشاطه ای در کار نیست
می زند هر برگ گل بر آتش گل دامنی ۸

گر نداری گوشه ای صائب در اقلیم رضا
از تو باشد گر همه روی زمین، بی مائمنی ۹