غزل ۶۷۶۷ - مرا چون دیگران گرزان که اسبابی نشد روزی

مرا چون دیگران گرزان که اسبابی نشد روزی
به این شادم که دل را پرده خوابی نشد روزی ۱

گوارا کرد بر من درد می را خاکساری ها
اگر از جام قسمت باده نابی نشد روزی ۲

به کوری سوختم چون شمع در بتخانه غفلت
بسر بردن شبی در کنج محرابی نشد روزی ۳

مگر از اشک حسرت دامن دریا به دست آرد
خس بی دست و پایی را که سیلابی نشد روزی ۴

ندارد حاصلی جمعیت بسیار بی قسمت
که گوهر را ز دریا قطره آبی نشد روزی ۵

ندید آسایش ساحل درین دریای پروحشت
ز حیرت چشم هر کس را شکرخوابی نشد روزی ۶

چه حاصل زین که دریا را به شور آورد طبع ما؟
چو بخت خفته ما را کف آبی نشد روزی ۷

به کوری شست دست از تار و پود زندگی صائب
کتان شوربختی را که مهتابی نشد روزی ۸