غزل ۶۸۸۱ - برون نیامده از خویشتن سفر نکنی

برون نیامده از خویشتن سفر نکنی
ز خویش تا نبری راه عشق سرنکنی ۱

کنون که بال و پری هست مرغ جانت را
چرا ز بیضه افلاک سر بدر نکنی؟ ۲

چو قطره سر به کف دست ابر تا ننهی
هوای صحبت این بحر پرخطر نکنی ۳

ترا چو آبله از خار بشکفد صد گل
اگر ملاحظه از زخم نیشتر نکنی ۴

چو آفتاب به گرد جهان برآمده گیر
به هیچ جا نرسی تا ز خود سفر نکنی ۵

ترا که برگ سفر هست همچو شبنم گل
چرا ز روزن خورشید سر بدر نکنی؟ ۶

بس است شوق طلب خضر راه گرمروان
سراغ راه و تمنای راهبر نکنی ۷

کمند وحدت گرداب موجه خطرست
درین محیط ز سرگشتگی حذر نکنی ۸

گره ز کار تو چون غنچه وا شود به دمی
اگر تو جز در دل رو به هیچ در نکنی ۹

در آفتاب قیامت دلیر نتوان دید
به داغ سینه مجروح ما نظر نکنی ۱۰

نداده آینه خویش را جلا صائب
چو آفتاب سر از جیب صبح برنکنی ۱۱