غزل ۶۹۲۲ - حیف است حرف عشق ز ما نشنود کسی

حیف است حرف عشق ز ما نشنود کسی
بوی گل از نسیم صبا نشنود کسی ۱

از بت پرست، وقت تماشای حسن تو
حرفی به غیر نام خدا نشنود کسی ۲

در خلوت تو کیست که سازد صدا بلند؟
جایی که از سپند صدا نشنود کسی ۳

خط جای بوسه بر لب لعل تو تنگ ساخت
اینش سزا که حرف بجا نشنود کسی ۴

آمیخت چون دعا به غرض بی اثر شود
کز سایلان دعاو ثنا نشنود کسی ۵

از کاهلی فتاده ام از کاروان جدا
در وادیی که بانگ درا نشنود کسی ۶

مستغنی از دلیل بود هر که واصل است
در کعبه حرف قبله نما نشنود کسی ۷

صائب چنین که ما به زمین نقش بسته ایم
بهر چه عذر لنگ ز ما نشنود کسی؟ ۸