غزل ۶۹۴۹ - دستی به سر زلف خود از ناز کشیدی

دستی به سر زلف خود از ناز کشیدی
تا حلقه به گوش که دگر باز کشیدی ۱

شد بر لب دریاکش من مهر خموشی
جامی که ز منصور سخن بازکشیدی ۲

در کنج قفس چند کنی بال فشانی؟
بس نیست ترا آنچه ز پرواز کشیدی؟ ۳

ای آینه در روی زمین دیدنیی نیست
بیهوده چرا منت پرداز کشیدی؟ ۴

جز سرمه که برخاست به تعظیم تو از جای؟
چندان که درین انجمن آواز کشیدی ۵

ای کبک لب از خنده بیهوده نبستی
تا رخت به سرپنجه شهباز کشیدی ۶

چون برگ گل افزود به رسوایی نکهت
هر پرده که بر چهره این راز کشیدی ۷

خون گشت دل زمزمه پرداز تو صائب
تا این غزل از طبع سخنساز کشیدی ۸