شماره ۵۲ - خوش آن شبی که کنم مست دیده بانش را

خوش آن شبی که کنم مست دیده بانش را
به دست بوسه دهم خاک آستانش را ۱

حدیثی از گل رخسار او که می گوید؟
که همچو غنچه پر از زر کنم دهانش را ۲

گلی که نیست به فرمان او، چو نافرمان
برآورم ز پس سر برون زبانش را ۳

شهید باده چو خواهید جان نو یابد
به چوب تاک بسوزید استخوانش را ۴