شماره ۱ - مثنوی رزمیه (قندهارنامه) برازنده تاج و تخت و کلاه شماره ۲ - قطعه (در) تاریخ: چون به الهام الهی، گرداند شماره ۳ - گر چنین ابروی او ره می زند اصحاب را شماره ۴ - سرگرانی مانع است از آمدن تیر تو را شماره ۵ - تا نگیرم بوسه از لب گلعذار خویش را شماره ۶ - آتش افروز جنون شد دامن صحرا مرا شماره ۷ - چند دارم در بغل پنهان دل افسرده را؟ شماره ۸ - پیش رویش چون کنم منع از گرستن دیده را؟ شماره ۹ - بی نگاه من نشد در عشق معشوقی تمام شماره ۱۰ - نیست ظرف راز عشق او حریم سینه را شماره ۱۱ - سر به دیوار ندامت می زند تدبیر ما شماره ۱۲ - کام خود از کوشش امید می گیریم ما شماره ۱۳ - تا ز زیر سنگ می آید برون مجنون ما شماره ۱۴ - ازان پیوسته می لرزد دل از پاس قدم ما را شماره ۱۵ - (سپندی شد عقیق صبر در زیر زبان ما را شماره ۱۶ - یکی صد شد ز گلچین برگ عشرت گلشن ما را شماره ۱۷ - فروغ عارضت پروانه سازد شمع بالین را شماره ۱۸ - به خودسازی بدل کن ای سیه دل خانه سازی را شماره ۱۹ - ز هجران که دارد لاله داغی دلسیاهی را؟ شماره ۲۰ - نگه دارد خدا آن سیمتن را از گزند ما! شماره ۲۱ - بزم عشق است میا از در عادت به درون شماره ۲۲ - جان من رفتن ازین سینه بی کینه چرا؟ شماره ۲۳ - گل روی تو چو شبنم نگران ساخت مرا شماره ۲۴ - نه چنان تنگ گرفته است دل تنگ مرا شماره ۲۵ - تا به کی دور بود سایه ابر از سر ما؟ شماره ۲۶ - رخنه در سنگ کند ناخن اندیشه ما شماره ۲۷ - صیقلی می شود از زخم زبان سینه ما شماره ۲۸ - رنگ بر روی گل آید ز وفاداری ما شماره ۲۹ - زهی رخ تو نموداری از بهشت خدا شماره ۳۰ - (مده ز دست درین فصل جام صهبا را شماره ۳۱ - اسیر ساخت به یک خنده نهان ما را شماره ۳۲ - در زیر بار مهره گل نیست دست ما شماره ۳۳ - غافل مشو ز رتبه شوق بلند ما شماره ۳۴ - قانع به جرعه نیست لب میگسار ما شماره ۳۵ - تا کی به شعله ای نزند جوش داغ ما؟ شماره ۳۶ - (مردانه ازین خرقه سالوس برون آ شماره ۳۷ - از نغمه عشاق چه ذوق اهل هوس را؟ شماره ۳۸ - بلبل به ثنای تو گشوده است زبان را شماره ۳۹ - هر نگه صد کاسه خون می خورد شماره ۴۰ - چه غم از کشمکش ماست جهان گذران را؟ شماره ۴۱ - لعل از کان بدخشان، گوهر از عمان طلب شماره ۴۲ - چنان ز ساده دلی ها رمیده ام ز کتاب شماره ۴۳ - گر ز روی خود براندازی نقاب شماره ۴۴ - گل رخسار او در عالم آب شماره ۴۵ - (ای لعل تو جان بخش ترا ز عیسی مشرب شماره ۴۶ - (حاجت از خاک مراد در میخانه طلب شماره ۴۷ - هر که از بی طاقتی نالید تمکینش سزاست شماره ۴۸ - سجده گاه بوسه من نقش پای او بس است شماره ۴۹ - شیوه ما گرد جانان بی خبر گردیدن است شماره ۵۰ - خاکساری مشرب و افتادگی دین من است شماره ۵۱ - چه حاجت است به می لعل سیر رنگ ترا؟ شماره ۵۲ - خوش آن شبی که کنم مست دیده بانش را شماره ۵۳ - سرشته اند به دیوانگی سرشت مرا شماره ۵۴ - ز ناز بوسه لب دلستان نداد مرا شماره ۵۵ - نمی کشد دل غمگین به صبحگاه مرا شماره ۵۶ - سلاح جوهر ذاتی است شیرمردان را شماره ۵۷ - ز جلوه تو حیاتی است خاکساران را شماره ۵۸ - بهار مایه غفلت بود گرانان را شماره ۵۹ - به دست شانه مده زلف عنبرین بو را شماره ۶۰ - چه نسبت است به روی تو روی آینه را؟ شماره ۶۱ - چو آفتاب بکش جام صبحگاهی را شماره ۶۲ - گذشت عمر و نگردید پخته طینت ما شماره ۶۳ - باقی به حق، ز خویش فنا می کند ترا شماره ۶۴ - کو باده تا به سنگ زنم جام عقل را؟ شماره ۶۵ - (از رحم بر زمین نزد آسمان مرا شماره ۶۶ - کو عشق تا به هم شکند هستی مرا؟ شماره ۶۷ - عیدست مرگ دست به هستی فشانده را شماره ۶۸ - مجنون کند فریب نگاهت غزاله را شماره ۶۹ - غم روزی نخورد هر که دلش آزاده است شماره ۷۰ - آن که صد شیوه به آن چشم سخنگو داده است شماره ۷۱ - لعل سیراب تو ترخنده به صهبا زده است شماره ۷۲ - سبزه خط تو راه دل آگاه زده است شماره ۷۳ - داغ مشکینم که ناف لاله ها را سوخته است شماره ۷۴ - در غلط می افکند هر دم سپند بزم را شماره ۷۵ - دل به دام زلف آن مشکین کمند افتاده است شماره ۷۶ - بخت ما چون بیدمجنون سرنگون افتاده است شماره ۷۷ - تا خیال عارضش در دیده مأوا کرده است شماره ۷۸ - بر سر گردون گل انجم سرشک ما زده است شماره ۷۹ - از خمار خواب خوش یوسف به زندان آمده است شماره ۸۰ - گل ز تیغ غمزه اش در خاک و خون غلطیده است شماره ۸۱ - آنچه می دانیش روی به خون اندوده ای است شماره ۸۲ - عشق پنهانی خنک چون ناز حسن خانگی است شماره ۸۳ - هر که چشم رغبت از نظاره مرغوب بست شماره ۸۴ - چشم ما طرفی کز آن رخسار آتشناک بست شماره ۸۵ - بس که تند و تلخ و خشم آلود آن بدخو نشست شماره ۸۶ - بس که بر رویم غبار کلفت از هر سو نشست شماره ۸۷ - خوشدلی فرش است در هر جا شراب و ساز هست شماره ۸۸ - در محبت جز تهیدستی متاعی باب نیست شماره ۸۹ - (آتشین جانی چو من بر صفحه ایام نیست شماره ۹۰ - ذوقی از حرف محبت بی صفای سینه نیست شماره ۹۱ - تا خیال زلف او ره در دل دیوانه داشت شماره ۹۲ - در محبت کام نتوان بی دل خونخواره یافت شماره ۹۳ - پنجه غیرت دل پرویز را در هم شکست شماره ۹۴ - به این عنوان اگر قامت کشد سرو دلارایت شماره ۹۵ - هر کجا قامت دلدار به دعوی برخاست شماره ۹۶ - تار و پود فلک از ناله پیچیده ماست شماره ۹۷ - پیش ارباب خرد رسم تکلف باب است شماره ۹۸ - پیش اشکم که خروشنده تر از سیلاب است شماره ۹۹ - چشمت از گوشه میخانه بلاخیزترست شماره ۱۰۰ - در شکست دل ما سعی نه از تدبیرست شماره ۱۰۱ - فکر دنیای دنی کار خدانشناس است شماره ۱۰۲ - چاره خاک نشینان به قضا ساختن است شماره ۱۰۳ - تا به کام است فلک، خار گل پیرهن است شماره ۱۰۴ - شور دریای وجود از سر پرشور من است شماره ۱۰۵ - اشک از گرمی آه دل من گلگون است شماره ۱۰۶ - نامه لاله که داغ جگرش مضمون است شماره ۱۰۷ - یک سر زلف تو در چین و یکی ماچین است شماره ۱۰۸ - روزگاری است که پایم ز چمن کوتاه است شماره ۱۰۹ - اشک خالی کن دلهای غم اندوخته است شماره ۱۱۰ - راحت و محنت عالم به هم آمیخته است شماره ۱۱۱ - دل هر کس که مسلم ز علایق رسته است شماره ۱۱۲ - جوش سودا ز سرم عقل گرانبار گرفت شماره ۱۱۳ - دل به منت ز من آن یار جفاکیش گرفت شماره ۱۱۴ - (دلم ز سینه به آن زلف تابدار گریخت شماره ۱۱۵ - مرا گشایش خاطر ز دامگاه بلاست شماره ۱۱۶ - سیاه روی کتاب از ورق شماری ماست شماره ۱۱۷ - ترا که پنبه گوش شعور سیماب است شماره ۱۱۸ - زبان شانه درازست بر سر عالم شماره ۱۱۹ - دل آرمیده بود گفتگو چو هموارست شماره ۱۲۰ - ستاره سحر عشق چشم بیدارست شماره ۱۲۱ - ترا که خط بناگوش ابجد نازست شماره ۱۲۲ - کلام تلخ جبینان حلاوت آمیزست شماره ۱۲۳ - تبسمی که دهد یار ازان دهن جان است شماره ۱۲۴ - سخن بلند چو گردد به وحی مقرون است شماره ۱۲۵ - ز ناله ام در و بام قفس نگارین است شماره ۱۲۶ - هزار گرگ هوس در کمین عصمت توست شماره ۱۲۷ - حیرتکده چشم مرا خواب ندیده است شماره ۱۲۸ - بر سبزه خط تکیه مکن موج سرابی است شماره ۱۲۹ - اندیشه ز مستی نکند هر که شرابی است شماره ۱۳۰ - ارباب همم را چه غم از بی پر و بالی است؟ شماره ۱۳۱ - جز گوشه میخانه مرا جای دگر نیست شماره ۱۳۲ - جز نام تو بر لوح دلم هیچ رقم نیست شماره ۱۳۳ - ارباب حیا را لب نانی ز جهان نیست شماره ۱۳۴ - در چشم و دل پاک ز دنیا خبری نیست شماره ۱۳۵ - هر کس طمع روی دل از مردم خس داشت شماره ۱۳۶ - زاهدان را گوشه خلوت بس است شماره ۱۳۷ - ای دل بی درد، آزادی بس است شماره ۱۳۸ - در چشم پاکبازان آن دلنواز پیداست شماره ۱۳۹ - سرکشم ز ابر بهاری گذشته است شماره ۱۴۰ - غم پوشش برونم را گرفته است شماره ۱۴۱ - ای که گفتی نگاه خیره تو شماره ۱۴۲ - زهرست بی تبسم شیرین شراب تلخ شماره ۱۴۳ - شنیدم آنقدر از دوستان تلخ شماره ۱۴۴ - زلف مشکین تو سر در دامن محشر نهاد شماره ۱۴۵ - سرو را از جلوه مستانه از جا می برد شماره ۱۴۶ - عقل را از مغز بیرون داغ سودا می‌برد شماره ۱۴۷ - اگر چه باغ جهان از وفای گل خالی است شماره ۱۴۸ - قسم به شمع تجلی که پرتوش ازلی است شماره ۱۴۹ - ترا که برق بلا خوشه چین خرمن نیست شماره ۱۵۰ - خیال طره او در دل خراب گذشت شماره ۱۵۱ - مرا به نیم تبسم خراب کرد و گذشت شماره ۱۵۲ - ترخنده از عرق به می ناب زد رخت شماره ۱۵۳ - هستی نماند و در سر پوچ آرزو بجاست شماره ۱۵۴ - ز اهل سخن مپرس مقام سخن کجاست شماره ۱۵۵ - ما را بهشت نقد، تماشای دلبرست شماره ۱۵۶ - چون غنچه گر زبان تو با دل موافق است شماره ۱۵۷ - موج خطر سفینه اهل توکل است شماره ۱۵۸ - یعقوب بد نکرد که در هجر چشم باخت شماره ۱۵۹ - امروز حسن خط به رخ او مسلم است شماره ۱۶۰ - نرمی حصار عافیت جان روشن است شماره ۱۶۱ - ناخن به سینه ریزی حسن هلال ازوست شماره ۱۶۲ - تا عارضت ز آتش می برفروخته است شماره ۱۶۳ - زلفت که همچو شام غریبان گرفته است شماره ۱۶۴ - از سرد مهری آتش شوقم فسرده است شماره ۱۶۵ - در جوش خلق کعبه حاجات گم شده است شماره ۱۶۶ - خال تو ریشه در شکرستان دوانده است شماره ۱۶۷ - دل بی خیال طایر شهپر بریده است شماره ۱۶۸ - از پسته تو شور ملاحت چکیده است شماره ۱۶۹ - آتش ز شرم خوی تو تا سر کشیده است شماره ۱۷۰ - دارد سری به کاکل او هر سری که هست شماره ۱۷۱ - (در زیر آسمان دل بی اضطراب نیست شماره ۱۷۲ - عشق ترا به رونق ما احتیاج نیست شماره ۱۷۳ - بر حسن زود سیر بهار اعتماد نیست شماره ۱۷۴ - در گلشن وجود ره بوالفضول نیست شماره ۱۷۵ - بر رنگ عصمت تو می ناب دست یافت شماره ۱۷۶ - از ما به گفتگو دل و جان می توان گرفت شماره ۱۷۷ - تا چند ز رسوا شدن راز توان سوخت؟ شماره ۱۷۸ - رخساره گلرنگ تو گلزار بهشت است شماره ۱۷۹ - رخسار تو شاداب تر از لاله طورست شماره ۱۸۰ - می بی نمک صحبت احباب حرام است شماره ۱۸۱ - آغاز خط آن شوخ به عشاق رحیم است شماره ۱۸۲ - از وصل، ملال دل خرم نمکین است شماره ۱۸۳ - روی دل این خسته به آن چشم سخنگوست شماره ۱۸۴ - (راه سخنم معنی بسیار گرفته است شماره ۱۸۵ - شماره ۱۸۶ - از خموشی هر که سر در جیب فکرت می برد شماره ۱۸۷ - ناله بلبل به بال شیون ما می پرد شماره ۱۸۸ - تا به برگ سبز، خط او چمن را یاد کرد شماره ۱۸۹ - کاوش مژگان او از بس که دست انداز کرد شماره ۱۹۰ - ناله من بزم عشرت را مصیبتخانه کرد شماره ۱۹۱ - در گلستانی که روید دام چون سنبل ز خاک شماره ۱۹۲ - بوی خون از غنچه گل بر دماغم می خورد شماره ۱۹۳ - می چسان مغز من آتش روان را پرورد؟ شماره ۱۹۴ - بر گل رخسار او تا زلف پیچ و تاب زد شماره ۱۹۵ - من کیم تا دست امیدم به آن دامن رسد؟ شماره ۱۹۶ - بی تو بر من شش جهت چون خانه زنبور شد شماره ۱۹۷ - تا دل از زلفش جدایی کرد از جان سیر شد شماره ۱۹۸ - از فضولی چشم بستم خار و گل همرنگ شد شماره ۱۹۹ - دل فتاد از چشم مست یار تا فرزانه شد شماره ۲۰۰ - وقت شد تا لشکر خط ماه تا ماهی کشد شماره ۲۰۱ - هر قدر نقاش نقش او به دقت می کشد شماره ۲۰۲ - شوربختم، دل به آن کنج دهانم می کشد شماره ۲۰۳ - خط ظالم از گل رخسار او کین می کشد شماره ۲۰۴ - داستان عمر طی شد حرف او آخر نشد شماره ۲۰۵ - هیچ کس بی گوشمال روزگار آدم نشد شماره ۲۰۶ - زخم گستاخم لب تیغ شهادت می مکد شماره ۲۰۷ - از چمن رفتی و گل با حسرت بسیار ماند شماره ۲۰۸ - شد بهار و غنچه ما همچنان در خاک ماند شماره ۲۰۹ - یادگار عشق داغی در دل دیوانه ماند شماره ۲۱۰ - رفت ایام جوانی، شوق در جانم نماند شماره ۲۱۱ - روز قسمت چون ادا فهمی به ابرو داده اند شماره ۲۱۲ - وقت جمعی خوش که تخمی در ته گل کرده اند شماره ۲۱۳ - فتنه و آشوب از هر سو به من رو کرده اند شماره ۲۱۴ - زهر در پیمانه کردم انگبین پنداشتند شماره ۲۱۵ - نغمه و گفتار خوش ارواح را بال و پرند شماره ۲۱۶ - پنبه از بی طالعی ناخن به داغم می زند شماره ۲۱۷ - ناله ام ناخن به داغ عندلیبان می زند شماره ۲۱۸ - روز روشن آه ما بر قلب گردون می زند شماره ۲۱۹ - اهل دعوی خط به حرف اهل معنی می کشند شماره ۲۲۰ - گه لب لعلش دهد دشنام و گه تحسین کند شماره ۲۲۱ - می گذارد کفش هر کس پیش پای میهمان شماره ۲۲۲ - روح را با تن شکم پرور برابر می کند شماره ۲۲۳ - میان نور و ظلمت عالمی دارم، نمی دانم شماره ۲۲۴ - ز عشق افزون تمنای دل خودکام می گردد شماره ۲۲۵ - کدامین سینه مجروح مهمان تو می گردد؟ شماره ۲۲۶ - دل عاشق به جنت قانع از دلبر نمی گردد شماره ۲۲۷ - کسی تا کی برای رزق دل بر آسمان بندد؟ شماره ۲۲۸ - خطش خورشید را در دامگاه هاله می آرد شماره ۲۲۹ - ز آب تیغ او هر بیجگر سربرنمی آرد شماره ۲۳۰ - نهال قامت او کی مرا از خاک بردارد؟ شماره ۲۳۱ - خطر از قاطعان راه، رهبر بیشتر دارد شماره ۲۳۲ - (غبارم را نسیم ناتوانی دربدر دارد شماره ۲۳۳ - ازان فرهاد دایم جای در کوه و کمر دارد شماره ۲۳۴ - خوشا دردی که مهرم از لب خاموش بردارد شماره ۲۳۵ - چه زنگ از خاطر من دیده نمناک بردارد؟ شماره ۲۳۶ - برای دیگران صد گل گشایش بر جبین دارد شماره ۲۳۷ - مگر شمشیر او امروز آب تازه ای دارد؟ شماره ۲۳۸ - خوش آن آزاده کز منت به خاطر بار نگذارد شماره ۲۳۹ - کسی چون چشم ازان رخسار آتشناک برگیرد؟ شماره ۲۴۰ - گه تبسم از لبش، گاهی سخن گل می کند شماره ۲۴۱ - نشأه دیوانگی تکلیف باغم می کند شماره ۲۴۲ - داغ عاشق سازگاری کی به مرهم می کند؟ شماره ۲۴۳ - چشم مستت سرمه را بیهوشدارو می کند شماره ۲۴۴ - با دلم آتش نگاهی دستبازی می کند شماره ۲۴۵ - (دود دل را اشک چشم تر تلافی می کند شماره ۲۴۶ - چند حرف بوسه او بر لب جان بشکند؟ شماره ۲۴۷ - رهروان چون بر میان دامان استغنا زنند شماره ۲۴۸ - حق پرستانی که از عشق خدا دم می زنند شماره ۲۴۹ - یکه تازان جنون چون روی در هامون کنند شماره ۲۵۰ - چرخ در گردش بود تا دل به جای خود بود شماره ۲۵۱ - یاد ایامی که رویش را بهار شرم بود شماره ۲۵۲ - چشم من دایم سپند آتش رخساره بود شماره ۲۵۳ - شمع دل را روشنی در وقت خاموشی بود شماره ۲۵۴ - در جنون عقل از سر دیوانه بیرون می رود شماره ۲۵۵ - بی تو گر ساغر زنم خون در رگم نشتر شود شماره ۲۵۶ - دل سیاه ارباب غیرت را ز منت می شود شماره ۲۵۷ - گنج در ویرانه من مار ارقم می شود شماره ۲۵۸ - کی دل دیوانه من رام آهو می شود؟ شماره ۲۵۹ - عافیت می خواهم از گردون، ملالم می دهد شماره ۲۶۰ - عشوه ها از طالع ناساز می باید کشید شماره ۲۶۱ - آنچه آن روی لطیف از سایه مژگان کشید شماره ۲۶۲ - خوش بهاری می رسد فکر می و ساغر کنید شماره ۲۶۳ - گل نشکفته من در چمن هرگز نمی خوابد شماره ۲۶۴ - خیال زلف او در دیده خونبار می زیبد شماره ۲۶۵ - ز شور بلبلان گل از هوای خود نمی افتد شماره ۲۶۶ - مصفا چون شود دل در غبار تن نمی گنجد شماره ۲۶۷ - شکوه خامشی در ظرف گفت و گو نمی گنجد شماره ۲۶۸ - ز راه چشم، غم در جان غم فرسود می پیچد شماره ۲۶۹ - امید وقت خوش از جمع دیوان داشتم، غافل شماره ۲۷۰ - چو برگ سبز کز باد خزانی زرد می گردد شماره ۲۷۱ - ز می هرگاه روی یار عالمسوز می گردد شماره ۲۷۲ - به کوی عشق زاهد دشمن ناموس می گردد شماره ۲۷۳ - به درویش از تهیدستی گوارا مرگ می گردد شماره ۲۷۴ - کم و بیش جهان در نیستی همسنگ می گردد شماره ۲۷۵ - زمین خشک، گلزار از می گلفام می گردد شماره ۲۷۶ - (جنون از نشأه هشیاری من ننگ می گیرد شماره ۲۷۷ - قضا تا نسخه کفر از خط جانانه می گیرد شماره ۲۷۸ - ز فکر قامتی در دل خرامان شعله ای دارم شماره ۲۷۹ - نشد قسمت که چندان چشم شوخ او به ما سازد شماره ۲۸۰ - کسی را از بزرگان می رسد نخوت به درویشان شماره ۲۸۱ - نفس را یاد رویش شعله بی باک می سازد شماره ۲۸۲ - تماشای تو از دل سینه ها را پاک می سازد شماره ۲۸۳ - نفس را صافی از کلفت خراش سینه می سازد شماره ۲۸۴ - بدآموز قفس در آشیان مسکن نمی سازد شماره ۲۸۵ - نه لاله (است) این که پای بیستون را در حنا دارد شماره ۲۸۶ - که می گفت از دل یاقوت دود عنبرین خیزد؟ شماره ۲۸۷ - صفای عارضش ته جرعه بر مهتاب می ریزد شماره ۲۸۸ - کشد در خاک و خونم گر غباری در من آویزد شماره ۲۸۹ - ز دندان ریختن حرص کهنسالان فزونتر شد شماره ۲۹۰ - ز حیرت بهره عاشق ز خوبان بیشتر باشد شماره ۲۹۱ - جهان را تار و پود هستی از موج خطر باشد شماره ۲۹۲ - رهین منت درمان شدن آسان نمی باشد شماره ۲۹۳ - چه لذت دیدن رخسار آن مه پاره می بخشد شماره ۲۹۴ - همان خشک است مژگان گر به خوناب دگر غلطد شماره ۲۹۵ - گل از شرم رخ او خون به روی خویشتن مالد شماره ۲۹۶ - کدامین سروقد از دامن محشر برون آمد؟ شماره ۲۹۷ - به قتل من چنان تیغش به استعجال می آمد شماره ۲۹۸ - اگر ملک دو عالم را کند یک کاسه اقبالش شماره ۲۹۹ - گرانخوابی که آه سرد را مهتاب می داند شماره ۳۰۰ - دل سودایی من یار را اغیار می داند شماره ۳۰۱ - گرفتار محبت دوست از دشمن نمی داند شماره ۳۰۲ - دلم در سینه درس ناله مستانه می خواند شماره ۳۰۳ - حجاب بی زبانم رخصت گفتار می خواهد شماره ۳۰۴ - طبیب پست فطرت خلق را رنجور می خواهد شماره ۳۰۵ - شود رد خلایق هر که را الله می خواهد شماره ۳۰۶ - خوشا دردی که هر مو بر تن من در خروش آید شماره ۳۰۷ - ز سبزی گر برون گردون مینارنگ می آید شماره ۳۰۸ - به لب از شوق صدره بیش جان نامه می آید شماره ۳۰۹ - اگر خواهی سر مویی نپیچد سر ز فرمانت شماره ۳۱۰ - مگر پروانه حرفی از کنار و بوس می گوید؟ شماره ۳۱۱ - (صبا در هم خبر از طره جانانه می گوید شماره ۳۱۲ - آن که چشمان تو را نشئه بیهوشی داد شماره ۳۱۳ - (یک ادای نمکین در همه عمر نکرد شماره ۳۱۴ - زلف او کی به خیال من غمناک افتد؟ شماره ۳۱۵ - گر چنین سرو ز بالای تو درهم گردد شماره ۳۱۶ - اگر ابروی تو محراب نمازم گردد شماره ۳۱۷ - حسن خط پرده فهمیدن مضمون گردد شماره ۳۱۸ - عیب در چشم و دل پاک هنر می گردد شماره ۳۱۹ - شبنم از روی لطیف تو نظر می دزدد شماره ۳۲۰ - بوی گل مژده آشوب جنون می آرد شماره ۳۲۱ - شوربختی ز دو چشم تر ما می بارد شماره ۳۲۲ - هر که را می نگری شکوه ز قسمت دارد شماره ۳۲۳ - ناله ام کاوش ازان خنجر مژگان دارد شماره ۳۲۴ - نمک لعل تو کی چشمه حیوان دارد؟ شماره ۳۲۵ - اشک ما آتش حل کرده به دامن دارد شماره ۳۲۶ - چمن خلد کی این لاله و نسرین دارد؟ شماره ۳۲۷ - با رخت آینه خوش عیش تمامی دارد شماره ۳۲۸ - خنک آن دل که ز وسواس تمنا گذرد شماره ۳۲۹ - رهنوردی که مدارش به توکل گذرد شماره ۳۳۰ - داغم از خنده بیهوده خود، می ترسم شماره ۳۳۱ - قطع امید ازان زلف دوتا نتوان کرد شماره ۳۳۲ - برو ای غیر به ما داغ محبت مفروش شماره ۳۳۳ - هر که شبها ز سر زانوی خود بالین کرد شماره ۳۳۴ - هر کجا از خط سبز تو سخن می خیزد شماره ۳۳۵ - مرغ من در بغل بیضه هم آزاد نبود شماره ۳۳۶ - نکشم ناز بتی را که جفاجو نبود شماره ۳۳۷ - مصر روشن ز جمال مه کنعان نشود شماره ۳۳۸ - رام عاشق نشدن، کام زلیخا دادن شماره ۳۳۹ - سخنی کز دهن تنگ تو برمی آید شماره ۳۴۰ - خون به جوشم ز خط غالیه گون می آید شماره ۳۴۱ - مگر از ناله بلبل دل ما بگشاید شماره ۳۴۲ - گلی از عیش نچیدم که ملالی نرسید شماره ۳۴۳ - دو دل شوم چو به زلفش مرا نگاه افتد شماره ۳۴۴ - کجا دماغ تو گرم از شراب می گردد؟ شماره ۳۴۵ - درین ریاض کسی خوشه اش دو سر دارد شماره ۳۴۶ - کسی که کاوش عشقی درون خود دارد شماره ۳۴۷ - چو دست خود به دعا می پرست بردارد شماره ۳۴۸ - لبش به ظاهر اگر حرف شکرین دارد شماره ۳۴۹ - شراب روز دل لاله را سیه دارد شماره ۳۵۰ - ز خط صفا لب میگون یار پیدا کرد شماره ۳۵۱ - به حسن، خیرگی ما چه می تواند کرد؟ شماره ۳۵۲ - به آه سرد دل خود دو نیم باید کرد شماره ۳۵۳ - ز سرنوشت قضا احتراز نتوان کرد شماره ۳۵۴ - سخن چو هر دو لب او به یکدگر می خورد شماره ۳۵۵ - سبکروی به صف دشمنان شبیخون زد شماره ۳۵۶ - چو شبنم آن که دل خویش با صفا سازد شماره ۳۵۷ - غریب کوی تو در هر کجا وطن سازد شماره ۳۵۸ - دل رمیده به این خاکدان نمی سازد شماره ۳۵۹ - غبار خط چو به عزم نبرد می خیزد شماره ۳۶۰ - به دل علاقه نداریم تا به جان چه رسد شماره ۳۶۱ - مس وجود مرا درد کیمیا باشد شماره ۳۶۲ - شکسته بند قناعت مرا دهان بسته است شماره ۳۶۳ - کجا به سیر چمن با رخ گشاده نشد شماره ۳۶۴ - رخ تو روی نگاه از پری بگرداند شماره ۳۶۵ - سحر که پرده ز رخ گلرخان براندازند شماره ۳۶۶ - درست سازد اگر شیشه شیشه گر شکند شماره ۳۶۷ - دلاوران که صف کارزار می شکنند شماره ۳۶۸ - ترا که چتر زراندود آفتاب بود شماره ۳۶۹ - ز هر نهال به قد سرو اگر زیاده بود شماره ۳۷۰ - به تیغ هر که شود کشته پایدار شود شماره ۳۷۱ - ز درد می دل زهاد با صفا نشود شماره ۳۷۲ - محنت مردم آزاده فزونتر باشد شماره ۳۷۳ - فیض در دامن صحرای جنون می باشد شماره ۳۷۴ - آب بر آتش هر بی سر و پا افشاند شماره ۳۷۵ - ساده لوحان که بدآموز به صحبت شده اند شماره ۳۷۶ - سرزلف سخن آن روز به دستم دادند شماره ۳۷۷ - نی اگر از دل پررخنه صدایی نزند شماره ۳۷۸ - دل چو آرایش مژگان تر خویش کند شماره ۳۷۹ - عشق چون شعله کشد اشک دمادم چه کند؟ شماره ۳۸۰ - آه را یاد سر زلف تو پیچیده کند شماره ۳۸۱ - خلد تسخیر دل اهل محبت نکند شماره ۳۸۲ - باده ای را نپرستم که خرابم نکند شماره ۳۸۳ - عاشقانی که دل از گریه سبکبار کنند شماره ۳۸۴ - عشقبازان چو جلای نظر پاک دهند شماره ۳۸۵ - داغ سودای ترا بر دل بی کینه نهند شماره ۳۸۶ - دل به خال تو عبث چشم طمع دوخته بود شماره ۳۸۷ - می خرامید و صبوح از می بی غش زده بود شماره ۳۸۸ - پیش ازین سینه ام از چاک گلستانی بود شماره ۳۸۹ - (چشمت که راه توبه احباب می زند شماره ۳۹۰ - چون لاله هر که باده حمرا نمی زند شماره ۳۹۱ - دم گر چه پیش آینه عالم نمی زند شماره ۳۹۲ - ماه از حجاب روی تو پروین عرق کند شماره ۳۹۳ - تا چند رخ ز باده کسی لاله گون کند؟ شماره ۳۹۴ - چندان که ممکن است کسی مردمی کند شماره ۳۹۵ - اول به ظالمان اثر ظلم می رسد شماره ۳۹۶ - در خشت خم به چشم حقارت نظر مکن شماره ۳۹۷ - این ناقصان که فخر به انساب می کنند شماره ۳۹۸ - تیر از فراق شست تو می کرد ناله دوش؟ شماره ۳۹۹ - مژگان من ز اشک دمی بی گهر نبود شماره ۴۰۰ - خطت ز پیش چشم سوادم نمی رود شماره ۴۰۱ - هرگه لبت به خنده تبسم ادا شود شماره ۴۰۲ - دل روبرو به خنجر مژگان چرا شود شماره ۴۰۳ - آنجا که عارض تو ز می لاله گون شود شماره ۴۰۴ - عمرم به تلخکامی مل خرج می شود شماره ۴۰۵ - ای سنگدل عقیق تو بدنام می شود شماره ۴۰۶ - از خواب، چشم شوخ تو سنگین نمی شود شماره ۴۰۷ - هر کس که از رخ تو نظر آب می دهد شماره ۴۰۸ - گل بوی بی وفایی ارواح می دهد شماره ۴۰۹ - آیینه ات ز چشم بدان بی صفا شده است شماره ۴۱۰ - عاشق عنان به چرخ مقوس نمی دهد شماره ۴۱۱ - هرگز کسی ز قافله دل نشان ندید شماره ۴۱۲ - به جای قطره باران به کشت طالع ما شماره ۴۱۳ - تبسمی پی دشنام تلخ در کارست شماره ۴۱۴ - چه شد دگر که فغان از دلم خروش کشید؟ شماره ۴۱۵ - مرا در آتش بی رحمی عتاب مسوز شماره ۴۱۶ - نسیم از چمن و مشک از ختن گوید شماره ۴۱۷ - رونق ز لاله زار تو خط سیاه برد شماره ۴۱۸ - گفتار او غم از دل ناکام می برد شماره ۴۱۹ - تا چند ناگواری از اندازه بگذرد؟ شماره ۴۲۰ - تنها نه کار من به نگاه نخست کرد شماره ۴۲۱ - کی دیدمش که گریه سر حرف وا نکرد؟ شماره ۴۲۲ - تا عشق هست ناله به فریاد می رسد شماره ۴۲۳ - جان چون کمال یافت به جانانه می رسد شماره ۴۲۴ - از بس ادب که یافت دل ما ادیب شد شماره ۴۲۵ - آخر غبار خط تو گرد کساد شد شماره ۴۲۶ - خالش بلای جان ز خط مشکبار شد شماره ۴۲۷ - بال و پر محیط ز موج آشکاره شد شماره ۴۲۸ - آثار عشق در دل چون سنگ من نماند شماره ۴۲۹ - گردنکشی مکن که ضعیفان به آه سرد شماره ۴۳۰ - مردم ز حد خویش برون پا نهاده اند شماره ۴۳۱ - روشندلان که آینه جان زدوده اند شماره ۴۳۲ - این ریش پروران که گرفتار شانه اند شماره ۴۳۳ - جوش سخن من بود از جذبه مردان شماره ۴۳۴ - رخسار تو با خط سیه کار چه سازد؟ شماره ۴۳۵ - می بی خبر از نرگس شهلای تو ریزد شماره ۴۳۶ - از دیده حیرت زده چون آب نریزد؟ شماره ۴۳۷ - در دور خط آن سیم ذقن تلخ سخن شد شماره ۴۳۸ - لب تشنه تو، سوخته ای نیست نباشد شماره ۴۳۹ - توفیق، مرا رخت به منزل نرساند شماره ۴۴۰ - ترسم که مرا عشق به مردی نرساند شماره ۴۴۱ - چون حرف زند، غنچه ز گفتار بماند شماره ۴۴۲ - جمعی که سر خویش به فتراک تو بستند شماره ۴۴۳ - کی در تن خاکی دل آگاه گذارند؟ شماره ۴۴۴ - جویای تو آسودگی از مرگ نبیند شماره ۴۴۵ - تا صدق طلب خضر من آبله پا بود شماره ۴۴۶ - احوال دل خسته به اغیار مگویید شماره ۴۴۷ - (شکست حال پریشان ما چه فایده دارد؟ شماره ۴۴۸ - کدام شوخ که با من سر عتاب ندارد؟ شماره ۴۴۹ - عجب نباشد اگر دل ز آسمان بگریزد شماره ۴۵۰ - خراب شو که به ملک خراب باج نباشد شماره ۴۵۱ - همت عالی نظر به پست ندارد شماره ۴۵۲ - دور قدح را مه تمام ندارد شماره ۴۵۳ - ره به فروغ رخش نقاب نگیرد شماره ۴۵۴ - طالع ما عیش را غم می کند شماره ۴۵۵ - گریه ما دل به طوفان می دهد شماره ۴۵۶ - نه هر دل جای سودای تو باشد شماره ۴۵۷ - هر که نبرد آب خود چشمه کوثر شود شماره ۴۵۸ - خار پیراهن مشو آسودگان خاک را شماره ۴۵۹ - غم مرا در جان بی حاصل نمی گیرد قرار شماره ۴۶۰ - آشیان بلبلان پر گل شد از جوش بهار شماره ۴۶۱ - باز دارم نعل در آتش ز پیکان دگر شماره ۴۶۲ - ای ز رویت هر نظر محو تماشای دگر شماره ۴۶۳ - نوازش می کند بی حاصلان را آسمان کمتر شماره ۴۶۴ - با بخت تیره کوکب ما را چه اعتبار؟ شماره ۴۶۵ - درویش خامش است ز مبرم کشنده تر شماره ۴۶۶ - اقبال، گلی از چمن نیت خیرست شماره ۴۶۷ - ای دل بی تاب زاری واگذار شماره ۴۶۸ - رزق نزدیکان حق آید به پای خویشتن شماره ۴۶۹ - رنگ من کرده به بال و پر عنقا پرواز شماره ۴۷۰ - سرو از قد تو کسب رعونت کند هنوز شماره ۴۷۱ - چون مسیحا فرد شو دل زنده جاوید باش شماره ۴۷۲ - مست ناز من چنین مغرور و بی پروا مباش شماره ۴۷۳ - یوسف من از زلیخا مشربان دامن بکش شماره ۴۷۴ - سرمه یعقوب را مالیده گرد دامنش شماره ۴۷۵ - کاکل او درهم است از شورش سودای خویش شماره ۴۷۶ - فصل گل می گذرد بی قدح و جام مباش شماره ۴۷۷ - آن که از چاک دل خویش بود محرابش شماره ۴۷۸ - آه کان سرو گل اندام ز رعنایی ها شماره ۴۷۹ - موجه ای کو که ز دریا نبود ما و منش؟ شماره ۴۸۰ - خرقه ای دوختم از داغ جنون بر تن خویش شماره ۴۸۱ - به گوشه قفس از آشیانه قانع باش شماره ۴۸۲ - از عشق اگر لاف زنی دشمن کین باش شماره ۴۸۳ - خطی که دمید گرد رخسارش شماره ۴۸۴ - تیغی که غمزه تو کند سایه پرورش شماره ۴۸۵ - در گرد خط نهان شد روی عرق فشانش شماره ۴۸۶ - هر که پیش از مرگ مرد از یک جهان غم شد خلاص شماره ۴۸۷ - لاله آتش زبان افروخت در گلشن چراغ شماره ۴۸۸ - هر کس که چون صدف دهن خویش کرد پاک شماره ۴۸۹ - زلفت ز کجا و ز کجا سلسله مشک شماره ۴۹۰ - بازآ که بی تو رنگ نیاید به روی گل شماره ۴۹۱ - گر چه زنگ خاطر تن پروران چون روزه ام شماره ۴۹۲ - می تراود وحشت از بوم و بر کاشانه ام شماره ۴۹۳ - دیده از صورت پرستی بسته بود آیینه ام شماره ۴۹۴ - من که بودم رونق کوی خرابات، این زمان شماره ۴۹۵ - جلوه ای مستانه زان گلگون قبا می خواستم شماره ۴۹۶ - چند زور آرد جنون بر من، گریبان نیستم شماره ۴۹۷ - تیغ کوه همتم، دامن ز صحرا می کشم شماره ۴۹۸ - پرده بر حسن عمل از دامن تر می کشم شماره ۴۹۹ - در لباس از سینه تفسیده آهی می کشم شماره ۵۰۰ - چون نظر بر روی آن دشمن مروت می کنم شماره ۵۰۱ - گریه را بی طاقتی آموختن حق من است شماره ۵۰۲ - نیست ناخن در کف و مشکل گشایی می کنم شماره ۵۰۳ - (تا به چند از گریه آزار دل جیحون دهم؟ شماره ۵۰۴ - در دل است آن کس که از نادیدنش دیوانه ایم شماره ۵۰۵ - ما به زور اشک، موج از روی جیحون می بریم شماره ۵۰۶ - چون به دریا روی با این دیده پر نم کنیم شماره ۵۰۷ - ز کویت رفتم و الماس طاقت بر جگر بستم شماره ۵۰۸ - به می گرد ملال از چهره دل پاک می کردم شماره ۵۰۹ - من آن بخت از کجا دارم که با او همسفر گردم؟ شماره ۵۱۰ - به بوسی قانع از لبهای شکربار چون گردم؟ شماره ۵۱۱ - نمی کردم به نیرنگ خزان ترک وفاداری شماره ۵۱۲ - فضای چرخ تنگی می کند بر مغز پرشورم شماره ۵۱۳ - من آن رندم که راز دل ز لوح سینه می خوانم شماره ۵۱۴ - بر سر خوان امل دست هوس می بندم شماره ۵۱۵ - نتوان کرد به زندان بدن محصورم شماره ۵۱۶ - جذبه ای کو که ازین نشأه به پرواز آیم؟ شماره ۵۱۷ - گر چه خاکیم پذیرای دل و جان شده ایم شماره ۵۱۸ - اگر سیاه دلم داغ لاله زار توام شماره ۵۱۹ - دلی گرفته تر از غنچه در بغل دارم شماره ۵۲۰ - خدنگ او نظری دوخته است بر بالم شماره ۵۲۱ - شکار جذبه توفیق شد گریبانم شماره ۵۲۲ - ستم به خویش ز کوتاهی زبان کردیم شماره ۵۲۳ - برون ز شیشه افلاک همچو رنگ زدیم شماره ۵۲۴ - کمند زلف ترا چون به خویش رام کنیم؟ شماره ۵۲۵ - به هفت آب، دهن از شراب می شویم شماره ۵۲۶ - فرهادم و ثبات قدم هست پیشه ام شماره ۵۲۷ - صد خنده واکشم ز تو تا ترک جان کنم شماره ۵۲۸ - در کار عشق سعی چو فرهاد می کنم شماره ۵۲۹ - گاهی به کوه و گاه به صحرا نمی روم شماره ۵۳۰ - کو می که اختیار خرد را به او دهم؟ شماره ۵۳۱ - دل را به زلف حسن شمایل نمی دهم شماره ۵۳۲ - حاشا که دل به ناز و نعیم جهان نهم شماره ۵۳۳ - از شرم عشق دیده خونبار بسته ایم شماره ۵۳۴ - پیش قضا طلسم ز تدبیر بسته ایم شماره ۵۳۵ - دام امید در ره ایام بسته ایم شماره ۵۳۶ - راه نشاط بر دل دیوانه بسته ایم شماره ۵۳۷ - از خط به مهربانی ما بدگمان مشو شماره ۵۳۸ - رفتیم و کوی او به رقیبان گذاشتیم شماره ۵۳۹ - گرم نصیحت دل دیوانه خودیم شماره ۵۴۰ - چون گل پی رنگینی دستار نباشم شماره ۵۴۱ - ما را به تو شد راهنما راهبر چشم شماره ۵۴۲ - ما حسرت دیدار تو در سینه شکستیم شماره ۵۴۳ - دلبستگیی با دل بی کینه نداریم شماره ۵۴۴ - ما داغ جنون را به سویدا نفروشیم شماره ۵۴۵ - به کویش مشت خاکی می فرستم شماره ۵۴۶ - گر تو با هر خار و خس خواهی چو گل افروختن شماره ۵۴۷ - مردم از افسردگی ای بخت چشمی باز کن شماره ۵۴۸ - درگذشت از خاکساری دشمن از آزار من شماره ۵۴۹ - از نصیحت دم مزن با خاطر افگار من شماره ۵۵۰ - خیره گردد دیده صبح از جلای داغ من شماره ۵۵۱ - نیست غیری در حریم دیده نمناک من شماره ۵۵۲ - منقلب گشته است از دور فلک احوال من شماره ۵۵۳ - خون ز چشم عاشقان بیگناه آمد برون شماره ۵۵۴ - زبان شانه را از حرف زلفش کی توان بستن؟ شماره ۵۵۵ - ز رخسار تو خونها در دل گل می توان کردن شماره ۵۵۶ - کجا طی راه حق با جان غافل می توان کردن؟ شماره ۵۵۷ - به تنهایی گل از وصل گلستان می توان چیدن شماره ۵۵۸ - بیا ای عشق جان پای در گل را به راه افکن شماره ۵۵۹ - نمی آیی، نمی خوانی، نمی جویی خبر از من شماره ۵۶۰ - به فکر از عقده افلاک نتوان کرد سر بیرون شماره ۵۶۱ - راز عشق از دل بی تاب نیاید بیرون شماره ۵۶۲ - ز عشق بی مژه تر نمی توان بودن شماره ۵۶۳ - ز عشق بی مژه تر نمی توان بودن شماره ۵۶۴ - خوش است چاشنی سود در زیان دیدن شماره ۵۶۵ - رویت که شست چهره به آتش نقاب ازو شماره ۵۶۶ - ای غنچه زر خرید گلستان بوی تو شماره ۵۶۷ - در مجلس شراب رخ شرمگین مجو شماره ۵۶۸ - می بده ساقی که از فیض شراب صبحگاه شماره ۵۶۹ - چه شیرینی است با لبهای آن شیرین پسر یارب شماره ۵۷۰ - دستی که ریزشی نکند زیر خشت به شماره ۵۷۱ - از عرق رخسار گلگون را گلستان کرده ای شماره ۵۷۲ - پا چو مجنون جمع اگر در دامن صحرا کنی شماره ۵۷۳ - با خموشی هستی از نیکان عالم بی سخن شماره ۵۷۴ - ازان رخسار حیرت آفرین تا پرده واکردی شماره ۵۷۵ - ندارد حسن خط چون من غلام حلقه در گوشی شماره ۵۷۶ - دل هر کس که از خورشید ایمان گشت نورانی شماره ۵۷۷ - عرق آلود ز می طرف جبین ساخته ای شماره ۵۷۸ - بی سبب بر سرم ای عربده ساز آمده ای شماره ۵۷۹ - از کجی ناخنه دیده انور گردی شماره ۵۸۰ - از سخن چند چو سی پاره پریشان گردی؟ شماره ۵۸۱ - کند چه نشو و نما دانه زمین گیری شماره ۵۸۲ - زهی نگاه تو با فتنه گرم هم‌دوشی شماره ۵۸۳ - ز چهره تو چو خوشید نور می بارد شماره ۵۸۴ - غافل ز سیر عالم انوار مانده ای شماره ۵۸۵ - در گریه چشم افشک فشان را ندیده ای شماره ۵۸۶ - آسوده ای که لطف نمایان ندیده ای شماره ۵۸۷ - زهاد را به حلقه رندان چه می بری؟ شماره ۵۸۸ - ای فتنه از سپاه تو تیری ز ترکشی شماره ۵۸۹ - صبر مرا حواله به سیماب می کنی شماره ۵۹۰ - محبت چون کند زورآزمایی شماره ۵۹۱ - مرا چون نیست طالع ز آشنایی شماره ۵۹۲ - باز رنگت شکسته است امروز شماره ۵۹۳ - تا چو سرزلف صد شکست نیابی شماره ۵۹۴ - نهشت شرم رخ از گوشه نقاب نمایی شماره ۵۹۵ - بهار می گذرد، سیر گلستانی کن شماره ۵۹۶ - به هرزه ناله و فریاد ای سپند مکن شماره ۵۹۷ - یکی هزار شد از عشق ناتمامی من شماره ۵۹۸ - ختم است بر خرام تو راه نظر زدن شماره ۵۹۹ - اول علاج ما به نگاه کشند کن شماره ۶۰۰ - خود را به عشق کم ز خودی متهم مکن شماره ۶۰۱ - تیغ دو دم بود لب خندان به چشم من شماره ۶۰۲ - هر نغمه طرازی نرباید دل مستان شماره ۶۰۳ - ز لباس تن برون آ به گه نیاز کردن شماره ۶۰۴ - دل ز مهر بوالهوس آزاد کن شماره ۶۰۵ - برد تا رنگ حیا را باده از رخسار او شماره ۶۰۶ - نیست هر آیینه را تاب رخ گلرنگ او شماره ۶۰۷ - عمر را سازد دو بالا، دیدن بالای او شماره ۶۰۸ - می به جامم می کند چشم خمارآلود تو شماره ۶۰۹ - ای قیامت نخل بند قامت رعنای تو شماره ۶۱۰ - ای صبا احوال ما با پاسبان او بگو شماره ۶۱۱ - مگر ذوق خودآرایی براندازد نقابش را شماره ۶۱۲ - قیامت را به رفتار آورد سرو روان تو شماره ۶۱۳ - یکی هزار شد از خط سبز، شهرت او شماره ۶۱۴ - اگر ز تیغ کند روزگار افسر تو شماره ۶۱۵ شماره ۶۱۶ - به کویش مشت خاکی می فرستم شماره ۶۱۷ - گر تو با هر خار و خس خواهی چو گل افروختن شماره ۶۱۸ - مردم از افسردگی ای بخت چشمی باز کن شماره ۶۱۹ - درگذشت از خاکساری دشمن از آزار من شماره ۶۲۰ - از نصیحت دم مزن با خاطر افگار من شماره ۶۲۱ - خیره گردد دیده صبح از جلای داغ من شماره ۶۲۲ - نیست غیری در حریم دیده نمناک من شماره ۶۲۳ - منقلب گشته است از دور فلک احوال من شماره ۶۲۴ - خون ز چشم عاشقان بیگناه آمد برون شماره ۶۲۵ - زبان شانه را از حرف زلفش کی توان بستن؟ شماره ۶۲۶ - ز رخسار تو خونها در دل گل می توان کردن شماره ۶۲۷ - کجا طی راه حق با جان غافل می توان کردن؟ شماره ۶۲۸ - به تنهایی گل از وصل گلستان می توان چیدن شماره ۶۲۹ - بیا ای عشق جان پای در گل را به راه افکن شماره ۶۳۰ - نمی آیی، نمی خوانی، نمی جویی خبر از من شماره ۶۳۱ - به فکر از عقده افلاک نتوان کرد سر بیرون شماره ۶۳۲ - راز عشق از دل بی تاب نیاید بیرون شماره ۶۳۳ - ز عشق بی مژه تر نمی توان بودن شماره ۶۳۴ - ز عشق بی مژه تر نمی توان بودن شماره ۶۳۵ - خوش است چاشنی سود در زیان دیدن شماره ۶۳۶ - رویت که شست چهره به آتش نقاب ازو شماره ۶۳۷ - ای غنچه زر خرید گلستان بوی تو شماره ۶۳۸ - در مجلس شراب رخ شرمگین مجو شماره ۶۳۹ - می بده ساقی که از فیض شراب صبحگاه شماره ۶۴۰ - چه شیرینی است با لبهای آن شیرین پسر یارب شماره ۶۴۱ - دستی که ریزشی نکند زیر خشت به شماره ۶۴۲ - از عرق رخسار گلگون را گلستان کرده ای شماره ۶۴۳ - پا چو مجنون جمع اگر در دامن صحرا کنی شماره ۶۴۴ - با خموشی هستی از نیکان عالم بی سخن شماره ۶۴۵ - ازان رخسار حیرت آفرین تا پرده واکردی شماره ۶۴۶ - ندارد حسن خط چون من غلام حلقه در گوشی شماره ۶۴۷ - دل هر کس که از خورشید ایمان گشت نورانی شماره ۶۴۸ - عرق آلود ز می طرف جبین ساخته ای شماره ۶۴۹ - بی سبب بر سرم ای عربده ساز آمده ای شماره ۶۵۰ - از کجی ناخنه دیده انور گردی شماره ۶۵۱ - از سخن چند چو سی پاره پریشان گردی؟ شماره ۶۵۲ - کند چه نشو و نما دانه زمین گیری شماره ۶۵۳ - زهی نگاه تو با فتنه گرم همدوشی شماره ۶۵۴ - ز چهره تو چو خوشید نور می بارد شماره ۶۵۵ - غافل ز سیر عالم انوار مانده ای شماره ۶۵۶ - در گریه چشم افشک فشان را ندیده ای شماره ۶۵۷ - آسوده ای که لطف نمایان ندیده ای شماره ۶۵۸ - زهاد را به حلقه رندان چه می بری؟ شماره ۶۵۹ - ای فتنه از سپاه تو تیری ز ترکشی شماره ۶۶۰ - صبر مرا حواله به سیماب می کنی شماره ۶۶۱ - محبت چون کند زورآزمایی شماره ۶۶۲ - مرا چون نیست طالع ز آشنایی شماره ۶۶۳ - باز رنگت شکسته است امروز شماره ۶۶۴ - تا چو سرزلف صد شکست نیابی شماره ۶۶۵ - نهشت شرم رخ از گوشه نقاب نمایی شماره ۶۶۶ - بهار می گذرد، سیر گلستانی کن شماره ۶۶۷ - به هرزه ناله و فریاد ای سپند مکن شماره ۶۶۸ - یکی هزار شد از عشق ناتمامی من شماره ۶۶۹ - ختم است بر خرام تو راه نظر زدن شماره ۶۷۰ - اول علاج ما به نگاه کشند کن شماره ۶۷۱ - خود را به عشق کم ز خودی متهم مکن شماره ۶۷۲ - تیغ دو دم بود لب خندان به چشم من شماره ۶۷۳ - هر نغمه طرازی نرباید دل مستان شماره ۶۷۴ - ز لباس تن برون آ به گه نیاز کردن شماره ۶۷۵ - دل ز مهر بوالهوس آزاد کن شماره ۶۷۶ - برد تا رنگ حیا را باده از رخسار او شماره ۶۷۷ - نیست هر آیینه را تاب رخ گلرنگ او شماره ۶۷۸ - عمر را سازد دو بالا، دیدن بالای او شماره ۶۷۹ - می به جامم می کند چشم خمارآلود تو شماره ۶۸۰ - ای قیامت نخل بند قامت رعنای تو شماره ۶۸۱ - ای صبا احوال ما با پاسبان او بگو شماره ۶۸۲ - مگر ذوق خودآرایی براندازد نقابش را شماره ۶۸۳ - قیامت را به رفتار آورد سرو روان تو شماره ۶۸۴ - یکی هزار شد از خط سبز، شهرت او شماره ۶۸۵ - اگر ز تیغ کند روزگار افسر تو