شماره ۱۳۵ - هر کس طمع روی دل از مردم خس داشت

هر کس طمع روی دل از مردم خس داشت
امید شکرخند گل از چاک قفس داشت ۱

هر کس که درین دایره از ناموران شد
مانند نگین چشم به دست همه کس داشت ۲

برگشت ز لب جان به تن خسته دگربار
تا روی تو آیینه مرا پیش نفس داشت ۳