هوش مصنوعی: این متن شعری است که از رنج‌ها و محدودیت‌های زندگی در قفس (نماد محدودیت) می‌گوید و اشتیاق به آزادی و پرواز را بیان می‌کند. شاعر از احساسات عمیق مانند عشق، رنج، غیرت و اشک سخن می‌گوید و از ناتوانی در تحمل این فشارها گلایه دارد.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از مضامین مانند رنج و محدودیت ممکن است برای سنین پایین سنگین باشد.

شماره ۱۷۷ - تا چند ز رسوا شدن راز توان سوخت؟

تا چند ز رسوا شدن راز توان سوخت؟
از بی تهی اشک نظرباز توان سوخت ۱

مردیم درین خانه دلگیر قفس، چند
از شوق هم آغوشی پرواز توان سوخت؟ ۲

واسوختگی شیوه ما نیست، وگرنه
از یک سخن سرد دل ناز توان سوخت ۳

گر در گذری از سر یک غنچه تبسم
از شعله غیرت دل اعجاز توان سوخت ۴
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۴
کانال گوهرین در ایتا
۳۴۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۷۶ - از ما به گفتگو دل و جان می توان گرفت
گوهر بعدی:شماره ۱۷۸ - رخساره گلرنگ تو گلزار بهشت است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.