هوش مصنوعی:
این متن شعری است که از رنجها و محدودیتهای زندگی در قفس (نماد محدودیت) میگوید و اشتیاق به آزادی و پرواز را بیان میکند. شاعر از احساسات عمیق مانند عشق، رنج، غیرت و اشک سخن میگوید و از ناتوانی در تحمل این فشارها گلایه دارد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از مضامین مانند رنج و محدودیت ممکن است برای سنین پایین سنگین باشد.
شماره ۱۷۷ - تا چند ز رسوا شدن راز توان سوخت؟
تا چند ز رسوا شدن راز توان سوخت؟
از بی تهی اشک نظرباز توان سوخت ۱
مردیم درین خانه دلگیر قفس، چند
از شوق هم آغوشی پرواز توان سوخت؟ ۲
واسوختگی شیوه ما نیست، وگرنه
از یک سخن سرد دل ناز توان سوخت ۳
گر در گذری از سر یک غنچه تبسم
از شعله غیرت دل اعجاز توان سوخت ۴
از بی تهی اشک نظرباز توان سوخت ۱
مردیم درین خانه دلگیر قفس، چند
از شوق هم آغوشی پرواز توان سوخت؟ ۲
واسوختگی شیوه ما نیست، وگرنه
از یک سخن سرد دل ناز توان سوخت ۳
گر در گذری از سر یک غنچه تبسم
از شعله غیرت دل اعجاز توان سوخت ۴
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۴
۳۴۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۶ - از ما به گفتگو دل و جان می توان گرفت
گوهر بعدی:شماره ۱۷۸ - رخساره گلرنگ تو گلزار بهشت است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.