هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از احساس شوربختی و تنهایی خود میگوید و بیان میکند که دلش به چیزهای کوچک و ظریف مانند کنج دهان و موی میانش کشیده میشود. او خود را خار دیوار و وبال دامن گل نمیداند، اما با این حال باغبان بیسبب او را از باغ بیرون میکشد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۲۰۲ - شوربختم، دل به آن کنج دهانم می کشد
شوربختم، دل به آن کنج دهانم می کشد
موشکافم، دل به آن موی میانم می کشد ۱
خار دیوارم، وبال دامن گل نیستم
بی سبب از باغ بیرون باغبانم می کشد ۲
موشکافم، دل به آن موی میانم می کشد ۱
خار دیوارم، وبال دامن گل نیستم
بی سبب از باغ بیرون باغبانم می کشد ۲
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۲
۳۰۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۰۱ - هر قدر نقاش نقش او به دقت می کشد
گوهر بعدی:شماره ۲۰۳ - خط ظالم از گل رخسار او کین می کشد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
