شماره ۲۷۳ - به درویش از تهیدستی گوارا مرگ می گردد

به درویش از تهیدستی گوارا مرگ می گردد
خزان فصل بهار مردم بی برگ می گردد ۱

چراغی را که روغن می کشد دودی نمی باشد
ندارد آه حسرت هر که شادی مرگ می گردد ۲