هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که از نمادهای طبیعت مانند بلبل، باد صبا، غنچه و صبح برای بیان احساسات درونی و امید به گشایش استفاده میکند. شاعر بیان میکند که تنها چیزی میتواند گره از مشکلات بگشاید که دل او را نیز بگشاید و تأکید میکند که وقتی خدا دری را بگشاید، هیچکس نمیتواند آن را ببندد.
رده سنی:
15+
این متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از نمادها و استعارههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد که معمولاً از سن 15 سالگی به بعد در افراد شکل میگیرد.
شماره ۳۴۱ - مگر از ناله بلبل دل ما بگشاید
مگر از ناله بلبل دل ما بگشاید
ورنه پیداست چه از باد صبا بگشاید ۱
می تواند گره از غنچه پیکان وا کرد
هر نسیمی که دل تنگ مرا بگشاید ۲
صبح را بخیه انجم نشود مهر دهن
نتوان بست دری را که خدا بگشاید ۳
ورنه پیداست چه از باد صبا بگشاید ۱
می تواند گره از غنچه پیکان وا کرد
هر نسیمی که دل تنگ مرا بگشاید ۲
صبح را بخیه انجم نشود مهر دهن
نتوان بست دری را که خدا بگشاید ۳
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۳
۳۰۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۴۰ - خون به جوشم ز خط غالیه گون می آید
گوهر بعدی:شماره ۳۴۲ - گلی از عیش نچیدم که ملالی نرسید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.