هوش مصنوعی:
این متن شعری است که به موضوع عشق و دردهای آن میپردازد. شاعر از ناتوانی دل در تحمل عشق و جدایی سخن میگوید و تأکید میکند که عشق واقعی فراموشنشدنی است. همچنین، به نکوهش کسانی که عشق را فراموش میکنند، پرداخته شده است.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات بهکاررفته نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۳۷۷ - نی اگر از دل پررخنه صدایی نزند
نی اگر از دل پررخنه صدایی نزند
راه عشاق ترا هیچ نوایی نزند ۱
می زند مار به هر عضو، ولی نی ماری است
که به غیر از دل آگاه به جایی نزند ۲
خون ما را که دل آهن ازو جوش کند
جوهر تیغ محال است که خس پوش کند ۳
دل بی طاقت ما صبر ندارد، ورنه
حسن از آیینه محال است فراموش کند ۴
هیچ نفرین به ازین نیست که عاقل گردد
هر که حق نمک عشق فراموش کند ۵
راه عشاق ترا هیچ نوایی نزند ۱
می زند مار به هر عضو، ولی نی ماری است
که به غیر از دل آگاه به جایی نزند ۲
خون ما را که دل آهن ازو جوش کند
جوهر تیغ محال است که خس پوش کند ۳
دل بی طاقت ما صبر ندارد، ورنه
حسن از آیینه محال است فراموش کند ۴
هیچ نفرین به ازین نیست که عاقل گردد
هر که حق نمک عشق فراموش کند ۵
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۵
۳۱۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۷۶ - سرزلف سخن آن روز به دستم دادند
گوهر بعدی:شماره ۳۷۸ - دل چو آرایش مژگان تر خویش کند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.