شماره ۴۲۴ - از بس ادب که یافت دل ما ادیب شد

از بس ادب که یافت دل ما ادیب شد
بیمار ما ز رنج کشیدن طبیب شد ۱

بی درد و داغ، فکر ترقی نمی کند
دل شد یتیم تا سخن من غریب شد ۲

بعد از هزار شب که شب وصل داد روی
اوقات صرف پاس نگاه رقیب شد ۳