هوش مصنوعی:
شاعر از رنجها و داغهای درونی خود میگوید و احساس تنهایی و بیکسی میکند. او از می و همت آن تعریف میکند که گناهان را به دوش میکشد. همچنین از بخت بد خود شکایت دارد که حتی زیباییهای زندگی نیز برایش رنجآور است.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مضامین عمیق عرفانی و احساساتی مانند تنهایی، رنج و گناه است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و ممکن است مناسب نباشد.
شماره ۴۸۰ - خرقه ای دوختم از داغ جنون بر تن خویش
خرقه ای دوختم از داغ جنون بر تن خویش
نیست یک تن به تمامی چو من اندر فن خویش ۱
سر مینای می و همت او را نازم
که گرفته است گناه همه بر گردن خویش ۲
این چه بخت است که هر خار که گل کرد از خاک
در دل آبله من شکند سوزن خویش ۳
نیست یک تن به تمامی چو من اندر فن خویش ۱
سر مینای می و همت او را نازم
که گرفته است گناه همه بر گردن خویش ۲
این چه بخت است که هر خار که گل کرد از خاک
در دل آبله من شکند سوزن خویش ۳
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۳
۳۳۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۷۹ - موجه ای کو که ز دریا نبود ما و منش؟
گوهر بعدی:شماره ۴۸۱ - به گوشه قفس از آشیانه قانع باش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
