شماره ۵۶۲ - ز عشق بی مژه تر نمی توان بودن

ز عشق بی مژه تر نمی توان بودن
بهار بی می و ساغر نمی توان بودن

نگه از چشم کبود تو چه خوش می آید
یوسف از نیل به این آب نیاید بیرون

در چنین فصل بهاری که گل از سنگ دمید
زاهد از گوشه محراب نیاید بیرون

نیست از ورطه افلاک خلاصی ممکن
به شنا موج ز گرداب نیاید بیرون