هوش مصنوعی:
این شعر بیانگر مقاومت و عادت به رنجهای زندگی است، بهگونهای که حتی تلاش دیگران برای ترمیم زخمهای گذشته بیفایدهاست. شاعر با استفاده از استعارههای گل و خار، غیرت و مقاومت خود را نشان میدهد.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و استعارههای پیچیده است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی بیشتری نیاز دارد.
شماره ۶۱۷ - گر تو با هر خار و خس خواهی چو گل افروختن
گر تو با هر خار و خس خواهی چو گل افروختن
از چراغ غیرتم (گل) می کند واسوختن ۱
ما چو گل با سینه صد چاک عادت کرده ایم
بخیه را بر زخم نتوانی به سوزن دوختن ۲
از چراغ غیرتم (گل) می کند واسوختن ۱
ما چو گل با سینه صد چاک عادت کرده ایم
بخیه را بر زخم نتوانی به سوزن دوختن ۲
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۲
۲۹۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶۱۶ - به کویش مشت خاکی می فرستم
گوهر بعدی:شماره ۶۱۸ - مردم از افسردگی ای بخت چشمی باز کن
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
