جام چشم

تاراج کرد روی گلش، هستی مرا
افزود چشم می ‏زده ‏اش، مستی مرا

افروخت آتشی به روانم، ز غمزه ‏اش
بر باد داد سرکشی و پستی مرا

افشاند زلف خم خم و چین چین خویش را
خم کرد قامت من و تردستی مرا

آن دم که با صراحی می، سوی من دوید
برکند هستی من و سرمستی مرا