هوش مصنوعی:
در این متن شاعر از تبسم و شادی سخن میگوید که مانند بادهای گرانبها روح را گرم میکند و با اشتیاق درونی، گوهری مانند یاقوت را میسوزاند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عرفانی و استعاری است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژگان پیچیده و کهن نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۲۵۷ - تبسم کن که جان باده لعلی قبا سوزد
تبسم کن که جان باده لعلی قبا سوزد
ز آب آتشین خویشتن یاقوت وا سوزد ۱
ز آب آتشین خویشتن یاقوت وا سوزد ۱
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۱
۳۱۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۵۶ - دلم چون برگ بید از حرف بی هنگام می لرزد
گوهر بعدی:شماره ۲۵۸ - اگر مهر خموشی زان لب شیرین بیان خیزد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
