شماره ۱ - زشت رو چون سازد از خود دور خوی زشت را؟ شماره ۲ - چرخ می داند عیار آه پرتاثیر را شماره ۳ - چشم صیاد تو ترسانده است چشم ناز را شماره ۴ - چون دریغ از دیده داری حسن ذات خویش را شماره ۵ - از دست کار رفته بود پیش، کار ما شماره ۶ - گردون سنگدل نبود مرد جنگ ما شماره ۷ - زد غوطه بس که در تن خاکی روان ما شماره ۸ - تا چند نهد روی به رو آن کف پا را؟ شماره ۹ - بگذار شود زیر و زبر جسم گران را شماره ۱۰ - بیدار کند بانگ نی افسرده دلان را شماره ۱۱ - کلید فتح بود از دل شکسته گدا را شماره ۱۲ - قرار نیست دمی چون شرار، خرده جان را شماره ۱۳ - زهی ز روزن داغ تو روشنایی دلها شماره ۱۴ - نیست پروای کدورت دل بی کینه ما را شماره ۱۵ - گریه مستانه بی می می کند ما را خراب شماره ۱۶ - از ترحم حسن جولان می نماید در نقاب شماره ۱۷ - می شود در دور خط عاشق ز جانان کامیاب شماره ۱۸ - عمر را پاس نفس باز ندارد ز شتاب شماره ۱۹ - چه خیال است کند مست ترا باده ناب شماره ۲۰ - روز در جام می آویز که در شب می ناب شماره ۲۱ - چو ساخت قد ترا حلقه عمر پا به رکاب شماره ۲۲ - یکی دو شد ز اجل ماتم روان غریب شماره ۲۳ - زردرویی می کشد مهر از ترنج غبغبت شماره ۲۴ - عمر چون از چل گذشت از وی وفاجستن خطاست شماره ۲۵ - حاصل ما از نظربازی نگاه حسرت است شماره ۲۶ - لعل جان بخش ترا خط دورباش آفت است شماره ۲۷ - قسمت روشندلان از زندگانی کلفت است شماره ۲۸ - در کهنسالی ز نسیان شکوه، کفر نعمت است شماره ۲۹ - بی دماغان را نرنجاندن به صحبت منت است شماره ۳۰ - شیوه چشم کبود از چشم ها دلکشترست شماره ۳۱ - باده لعلی ز لعل و شیشه از کان خوشترست شماره ۳۲ - راحت مرگ فقیران ز اغنیا افزونترست شماره ۳۳ - نیست شاه آن کس که او را تاج گوهر بر سرست شماره ۳۴ - صندل بی مغز عالم گرده دردسرست شماره ۳۵ - آنچه ما را از شراب زندگی در ساغرست شماره ۳۶ - می شوم گل، در گریبان خار می افتد مرا شماره ۳۷ - بحر نتواند غبار غم ز دل شستن مرا شماره ۳۸ - می گشاید ذکر بر رویت در الله را شماره ۳۹ - خط مشکین خواست عذر آن عذار ساده را شماره ۴۰ - نیست سوی حق به جز تسلیم راهی بنده را شماره ۴۱ - نیست پروای علایق طبع وحشت دیده را شماره ۴۲ - عشق می پاشد ز یکدیگر دل غم پیشه را شماره ۴۳ - حسن عالمسوز دارد بی قرار اندیشه را شماره ۴۴ - زلف طرار تو می بندد زبان شانه را شماره ۴۵ - بی سرانجامی صفا بخشد دل دیوانه را شماره ۴۶ - نیل چشم زخم باشد زنگ کلفت سینه را شماره ۴۷ - شوخی راز محبت می شکافد سینه را شماره ۴۸ - بیخودی فرش است در چشم و دل بی تاب ما شماره ۴۹ - می کند در پرده شب جلوه دایم روز ما شماره ۵۰ - از گرانخوابی چو چشم دام آزادیم ما شماره ۵۱ - بر زبان حرف طلب هرگز نمی آریم ما شماره ۵۲ - دور شو ای آستین از دیده گریان ما شماره ۵۳ - به همواری توان بردن سبق از همرهان اینجا شماره ۵۴ - به احسان همتم می کرد قارون اهل دنیا را شماره ۵۵ - تمنای تو دارد در کشاکش آسمان ها را شماره ۵۶ - ز بدگویان امان خواهی، ز غیبت پاک کن لب را شماره ۵۷ - ز خط اندیشه نبود چهره آن سرو قامت را شماره ۵۸ - کجا اندیشه عقباست عقل ذوفنونت را؟ شماره ۵۹ - کند هر جا پریشان باد زلف مشکبارش را شماره ۶۰ - توجه نیست با دلهای سنگین عشق سرکش را شماره ۶۱ - به گلشن چون روی، بنما به گل چاک گریبان را شماره ۶۲ - نلرزد چون دل از دهشت چو برگ بیدپیران را؟ شماره ۶۳ - به آسانی شود دلها مسخر گوشه گیران را شماره ۶۴ - کشید آن سنگدل از دست من زلف پریشان را شماره ۶۵ - ز نقصان گهر باشد گران خیزی بزرگان را شماره ۶۶ - نشاط ظاهر از دل کی برد غم های پنهان را؟ شماره ۶۷ - عدالت عمر جاویدان دهد فرمانروایان را شماره ۶۸ - مصیبت می کند بر دل گوارا زهر مردن را شماره ۶۹ - بلایی نیست چون دل واپسی جانهای روشن را شماره ۷۰ - نمی گردد حجاب از دورگردی لفظ مضمون را شماره ۷۱ - چه حاصل کز غزالان بزم رنگین است مجنون را؟ شماره ۷۲ - به خاموشی سرآور روزگار زندگانی را شماره ۷۳ - نمی آیی به بیداری چو در آغوش من شبها شماره ۷۴ - به چشم مردم آگاه، این فرسوده قالبها شماره ۷۵ - بخیل دوربین زان می کند وحشت ز صحبت ها شماره ۷۶ - شود زیر و زبر مجموعه خاطر ز محفل ها شماره ۷۷ - ز لعلش پر می گلرنگ شد پیمانه دلها شماره ۷۸ - به چشم عاقبت بین هر که خود را دید در دنیا شماره ۷۹ - (سر تسلیم خرد بر خط جام است اینجا شماره ۸۰ - (هر که خاموش شد از اهل بیان است اینجا شماره ۸۱ - جز یتیمی چه بر این داشت در گوش ترا شماره ۸۲ - این نه خط است سیه کرده بناگوش ترا شماره ۸۳ - زاهد خشک بود دشمن جان میکش را شماره ۸۴ - پند ارباب خرد پنبه گوش است مرا شماره ۸۵ - چون سویداست نهان در دل شب کوکب ما شماره ۸۶ - می تپد در جگر خاک همان طینت ما شماره ۸۷ - چرخ خونخوار دلیرست به خونریزی ما شماره ۸۸ - چه نسبت است به یوسف رخ نکوی ترا؟ شماره ۸۹ - مسنج با دل شب فیض صبح انور را شماره ۹۰ - چه آتش است به جان این دل مشوش را؟ شماره ۹۱ - حذر ز ناخن الماس نیست داغ مرا شماره ۹۲ - فراغبال محال است راست کیشان را شماره ۹۳ - رخسار آتشین نپذیرد نقاب را شماره ۹۴ - گردد دو نیم، دل ز گلستان ملول را شماره ۹۵ - خال تو سوخت جان من غم سرشته را شماره ۹۶ - زخم زبان به جوش نیارد فسرده را شماره ۹۷ - کم کم کن آشنا به لب زخم دشنه را شماره ۹۸ - عقل شرع باطن است و شرع عقل ظاهرست شماره ۹۹ - داغدار عشق را نور و صفای دیگرست شماره ۱۰۰ - جای برگ گل به بستر اشک رنگینم بس است شماره ۱۰۱ - عیب مردم بر هنر تا چند بگزینی، بس است شماره ۱۰۲ - نغمه های جانفزا در پرده نی مدغم است؟ شماره ۱۰۳ - شانه با صد دست از بست و گشادش درهم است شماره ۱۰۴ - بی خبر از غفلت خویش است تا جان در تن است شماره ۱۰۵ - عمر را بر باد دادن تن به صحبت دادن است شماره ۱۰۶ - آتشین رویی که داغ ما گلی از باغ اوست شماره ۱۰۷ - حاصل دنیا و بال جان فارغبال توست شماره ۱۰۸ - کاکل او دام در راه صبا انداخته است شماره ۱۰۹ - یوسف از بی مهری اخوان به چاه افتاده است شماره ۱۱۰ - تا دل از دستم شراب ارغوانی برده است شماره ۱۱۱ - کی نسیم صبحدم با غنچه گل کرده است شماره ۱۱۲ - بس که بر آن پیکر سیمین قبا چسبیده است شماره ۱۱۳ - تا دل بی تاب من گرم طلب گردیده است شماره ۱۱۴ - هر که با بی نسبتان گردد طرف، دیوانه است شماره ۱۱۵ - بی حیا گر غوطه در گوهر زند بی مایه است شماره ۱۱۶ - آب حیوان با لب لعل تو خون مرده ای است شماره ۱۱۷ - نغمه شیرین در مذاقم بی شراب تلخ نیست شماره ۱۱۸ - دل به صحبت ذوق خلوت دیده را در بند نیست شماره ۱۱۹ - جز حریم دل کز آب و گل در او آثار نیست شماره ۱۲۰ - گوش ناقص طینتان را پرده انصاف نیست شماره ۱۲۱ - در چمن چون باغدار لاله گون خود گذشت شماره ۱۲۲ - بعد سالی در گلستان جلوه ای گل کرد و رفت شماره ۱۲۳ - از دعا در صبح کام دل توان آسان گرفت شماره ۱۲۴ - خبرها می دهد از می پرستی رنگ غمازت شماره ۱۲۵ - مرا در چاه چون یوسف وطن از مکر اخوان است شماره ۱۲۶ - غرض از خوردن می مستی بالادست است شماره ۱۲۷ - ناله نی حدی قافله ارواح است شماره ۱۲۸ - پیر را قامت خم سوی عدم راهبرست شماره ۱۲۹ - (در خموشی لب من چهره گشای رازست شماره ۱۳۰ - چشم مینا ز سیه بختی ما خونریزست شماره ۱۳۱ - بس که با سنگ ز سختی دل من یکرنگ است شماره ۱۳۲ - هر سر موی تو در کاوش دل مژگان است شماره ۱۳۳ - تا ز می چهره گلرنگ تو افروخته است شماره ۱۳۴ - تا چمن را قد و رخسار تو آراسته است شماره ۱۳۵ - رگ جان من و آن زلف به هم پیوسته است شماره ۱۳۶ - دل دگربار در آن زلف دو تا افتاده است شماره ۱۳۷ - از رگ ابر هوا دسته سنبل شده است شماره ۱۳۸ - باز سرمشق جنونم خط نازک رقمی است شماره ۱۳۹ - هر چه جز حیرت دیدار بود نادانی است شماره ۱۴۰ - گر چه رخسار ترا آب طراوت کم نیست شماره ۱۴۱ - عشق را چشم به سامان تن آسانی نیست شماره ۱۴۲ - از سرانجام عمارت خوشی از دلها رفت شماره ۱۴۳ - به گریه جوهر بینش ز دیده ما ریخت شماره ۱۴۴ - چه غم اگر تهی از باده جام و شیشه ماست؟ شماره ۱۴۵ - چنان که مهر خموشی سپند آفتهاست شماره ۱۴۶ - دلم ربوده خط شکسته بسته اوست شماره ۱۴۷ - چه سود ازین که کتبخانه جهان از توست؟ شماره ۱۴۸ - دلیل راه توکل امید کوتاه است شماره ۱۴۹ - خموش هر که شد از قیل و قال وارسته است شماره ۱۵۰ - پلنگ اگر چه ز خشم آتش فروخته ای است شماره ۱۵۱ - هزار رنگ بلا در خمار میخواری است شماره ۱۵۲ - گل سر سبد روزگار، خوش خویی است شماره ۱۵۳ - چه شد که مجلس ما را ز شمع زیور نیست شماره ۱۵۴ - به زور خرده جان را نگاه نتوان داشت شماره ۱۵۵ - یعقوب از فروغ جمال تو چشم باخت شماره ۱۵۶ - جایی مرو نخوانده که گر خانه خداست شماره ۱۵۷ - ابر سیاه حامل باران رحمت است شماره ۱۵۸ - با قبله طاق ابروی او را چه نسبت است؟ شماره ۱۵۹ - موی سفید ریشه آه ندامت است شماره ۱۶۰ - ای شانه زلف و کاکل دلدار نازک است شماره ۱۶۱ - موی سفید صبحدم جان غافل است شماره ۱۶۲ - چندان که خار در پی آزار بلبل است شماره ۱۶۳ - این شور در جهان نه از افلاک و انجم است شماره ۱۶۴ - دیدار یار در گره چشم بستن است شماره ۱۶۵ - درمان درد هجر ز جان دست شستن است شماره ۱۶۶ - شکرفروش مصر حلاوت زبان توست شماره ۱۶۷ - خال است این که بر لب او چشم دوخته است؟ شماره ۱۶۸ - چشمم ز پهلوی دل دیوانه پر شده است شماره ۱۶۹ - نی انجمن فروز شراب شبانه است شماره ۱۷۰ - ز پیری حاصل من مد آه است شماره ۱۷۱ - ظرافت آتش افروز جدایی است شماره ۱۷۲ - در چمن روزگار فال شکفتن خطاست شماره ۱۷۳ - حسن را با عشق شان دیگرست شماره ۱۷۴ - عشق هر چند مجازی است خوش است شماره ۱۷۵ - حسن در دوستی یگانه خوش است شماره ۱۷۶ - خشکی زهد از دماغم ابرهای تر نبرد شماره ۱۷۷ - عالمی را لعل او مست از شراب ناب کرد شماره ۱۷۸ - از تراش آن خط مشکین جلوه زان رخسار کرد شماره ۱۷۹ - منع ما کی می توان از دستبوس امروز کرد؟ شماره ۱۸۰ - از حیا نتوان به چشم او نگاه تیز کرد شماره ۱۸۱ - ذات حق را چون توان در این جهان ادراک کرد؟ شماره ۱۸۲ - دانه خال تو خون از چشم صیاد آورد شماره ۱۸۳ - عالمی از منع زینت خرم و دلشاد شد شماره ۱۸۴ - خلقی از گفتار بی کردار من هشیار شد شماره ۱۸۵ - بی تائمل هر که در محفل سخن پرداز شد شماره ۱۸۶ - خرد دانست آن که جرم خویش را بیچاره شد شماره ۱۸۷ - تازه رو زخم کهن از زخم های تازه شد شماره ۱۸۸ - داستان عمر طی شد حرف او آخر نشد شماره ۱۸۹ - تا مسیحا رفت از عالم دل خرم نماند شماره ۱۹۰ - ساده لوحانی که رو در کنج عزلت کرده اند شماره ۱۹۱ - تا نقاب از رخ برافکنده است در مشکین پرند شماره ۱۹۲ - غیرت خسرو چو خواهد رشک فرمایی کند شماره ۱۹۳ - در دل معشوق جای خود ادب وا می کند شماره ۱۹۴ - آن که لب باز از سر رغبت به غیبت می کند شماره ۱۹۵ - میکشان را باده گلرنگ خندان می کند شماره ۱۹۶ - تکیه گاه خلق، لطف حق تعالی بس بود شماره ۱۹۷ - دور ساغر بی هوای ابر پا در گل بود شماره ۱۹۸ - در بساط آسمان خشک، همت کم بود شماره ۱۹۹ - حاصل جمعیت عالم پریشانی بود شماره ۲۰۰ - بخت با ما بر خلاف راه مقصد می رود شماره ۲۰۱ - دیده هر کس که از اشک ندامت تر شود شماره ۲۰۲ - هر که گرداند ز دنیا روی، از مردان شود شماره ۲۰۳ - فیض روشن گوهران از ارتحال افزون شود شماره ۲۰۴ - از شراب لاله گون همت دوبالا می شود شماره ۲۰۵ - حسن خط از حلقه گشتن ها زیادت می شود شماره ۲۰۶ - در وجود ما شراب تلخ باطل می شود شماره ۲۰۷ - عمر اهل دولت از احسان دو چندان می شود شماره ۲۰۸ - آسمان افتادگان را غمگساری می شود شماره ۲۰۹ - خون می را از عروق تاک می باید کشید شماره ۲۱۰ - ساغر می را به دست می پرست ما دهید شماره ۲۱۱ - کجا چشم بد از دود سپندم در گزند افتد؟ شماره ۲۱۲ - به جز دندان کز آب زندگی چون آسیا گردد شماره ۲۱۳ - به عادت هر کجا زهری است شیرین چون شکر گردد شماره ۲۱۴ - چنین از می گر آن سیب زنخدان لاله گون گردد شماره ۲۱۵ - طریق کفر و دین در شاهراه دل یکی گردد شماره ۲۱۶ - ز پرگویی دهان هرزه گویان باز می گردد شماره ۲۱۷ - دلی دارم که از یاد طرب غمناک می گردد شماره ۲۱۸ - به هر کس آسمان شد مهربان بیچاره می گردد شماره ۲۱۹ - غم روی زمین ما را غبار دل نمی گردد شماره ۲۲۰ - به می خشکی ز طبع زاهدان زایل نمی گردد شماره ۲۲۱ - ز نخل خشک مریم این رطب بر خاک می بارد شماره ۲۲۲ - ز بس اندیشه سرو از قامت آن دلربا دارد شماره ۲۲۳ - مرا از شکر نه کفران نعمت بسته لب دارد شماره ۲۲۴ - شود خونریزتر حسنی که عاشق بیشتر دارد شماره ۲۲۵ - که جز من می تواند تا مرا گرم سخن دارد؟ شماره ۲۲۶ - به ظاهر چین در ابرو گرچه آن نازآفرین دارد شماره ۲۲۷ - نهان در پرده هر موی من آه آتشین دارد شماره ۲۲۸ - به هر رنگی که باشد دل، همان صورت جهان گیرد شماره ۲۲۹ - که دارم غیر خط تا از رخ او داد من گیرد؟ شماره ۲۳۰ - من آن سیلم که منزل پیش راه من نمی گیرد شماره ۲۳۱ - به ماتم هر که کام خود ز افغان تلخ می سازد شماره ۲۳۲ - سیه مستان غفلت را فلک هشیار می سازد شماره ۲۳۳ - مژگان زرد، خانه برانداز سینه است شماره ۲۳۴ - آب حیات آتش رخساره ها می است شماره ۲۳۵ - حسنت هلال را به سر آسمان شکست شماره ۲۳۶ - رخسار او مقید زلف بلند نیست شماره ۲۳۷ - ما را شکایت از سخن تلخ یار نیست شماره ۲۳۸ - ما را کنار و بوس توقع ز یار نیست شماره ۲۳۹ - در گریه بی رخت مژه را اختیار نیست شماره ۲۴۰ - عمر عزیز قابل سوز و گداز نیست شماره ۲۴۱ - گفتی نمی توان ز لب دلستان گذشت شماره ۲۴۲ - از داغ تازگی جگر پاره پاره یافت شماره ۲۴۳ - از روی عرقناک تو خورشید کباب است شماره ۲۴۴ - از پرده شرم تو دلم داغ و کباب است شماره ۲۴۵ - تنها نه همین با تو مرا روی نیازست شماره ۲۴۶ - صد در صد آفاق، بیابان جنون است شماره ۲۴۷ - دایم دلم از دخل نفهمیده غمین است شماره ۲۴۸ - با عشق تو اندیشه کونین گناه است شماره ۲۴۹ - هر قطره شبنم به چمن دانه ذکری است شماره ۲۵۰ - هر داغ درین لاله ستان خیمه لیلی است شماره ۲۵۱ - از رفتن گل صحن چمن نوحه سرایی است شماره ۲۵۲ - با خوی سرکش او آتش سخن پذیرست شماره ۲۵۳ - رنگ شراب دارد یاقوت درفشانت شماره ۲۵۴ شماره ۲۵۵ - تواضع خصم بالادست را بی زور می سازد شماره ۲۵۶ - دلم چون برگ بید از حرف بی هنگام می لرزد شماره ۲۵۷ - تبسم کن که جان باده لعلی قبا سوزد شماره ۲۵۸ - اگر مهر خموشی زان لب شیرین بیان خیزد شماره ۲۵۹ - ز بس گفتار من از دل غبارآلود می خیزد شماره ۲۶۰ - به تمکینی ز جای خویش آن طناز می خیزد شماره ۲۶۱ - زخامی هر کبابی اشک خونین بر زمین ریزد شماره ۲۶۲ - ز ماه روزه حسن آن پری پیکر دو چندان شد شماره ۲۶۳ - چه پروا عاشق بیتاب را از سوختن باشد؟ شماره ۲۶۴ - بزرگان را به تعلیم کسی حاجت نمی باشد شماره ۲۶۵ - ز شهرت ناقص از کامل عیاران بیش می بالد شماره ۲۶۶ - دلی کز خامشی روشن شود مردن نمی داند شماره ۲۶۷ - ز بی دردی پر و بال طلب از کار می ماند شماره ۲۶۸ - مزن ای سرو با شمشاد او لاف از خرام خود شماره ۲۶۹ - نگردم چون سبو غافل ز حفظ آبروی خود شماره ۲۷۰ - گریبان چاک در گلشن چو آن طناز می آید شماره ۲۷۱ - ز ماه نوگشاد عقده دلها نمی آید شماره ۲۷۲ - به قلب خصم عاجز تاختن از ما نمی آید شماره ۲۷۳ - به روی نرم، کار از اهل دنیا برنمی آید شماره ۲۷۴ - نشاط ظاهری دل را گره از کار نگشاید شماره ۲۷۵ - چون فروزان ز می آن آینه طلعت گردد شماره ۲۷۶ - سر ما گرم ز زور می بی غش گردد شماره ۲۷۷ - صحبت مردم افسرده سکون می آرد شماره ۲۷۸ - صبح وصل است و مرا حال چنین می گذرد شماره ۲۷۹ - طفل محبوبم اگر رخ ز شراب افروزد شماره ۲۸۰ - بی تائمل به مقامی دل غافل نرسد شماره ۲۸۱ - از سفر با رخ افروخته جانان آمد شماره ۲۸۲ - اهل بازار ز زهاد به انصافترند شماره ۲۸۳ - پیش سایل چه ضرورست بپا برخیزند؟ شماره ۲۸۴ - گر مصور قلم از موی میان تو کند شماره ۲۸۵ - اول و آخر الله ازان آه بود شماره ۲۸۶ - از حیات آنچه ترا صرف به طاعات شود شماره ۲۸۷ - حسن اگر بدرقه شعله آواز شود شماره ۲۸۸ - گر چنین جلوه گر آن سرو قباپوش شود شماره ۲۸۹ - زود از خنده بی مغز دهن بسته شود شماره ۲۹۰ - یوسف از دیدن رخسار تو خودبین نشود شماره ۲۹۱ - دل سودازده داغ تو به افسر ندهد شماره ۲۹۲ - گریه امروز به رنگ دگرم می آید شماره ۲۹۳ - کیست آن کس که نه بر حال مسافر گرید؟ شماره ۲۹۴ - مدار خویش بزرگی که بر شراب نهاد شماره ۲۹۵ - خسیس باده چو نوشد خسیس تر گردد شماره ۲۹۶ - می مدام دل لاله را سیه دارد شماره ۲۹۷ - اگر نه اشک مرادست بر گلو گیرد شماره ۲۹۸ - همین ز می نه رخ بزم ها نگارین شد شماره ۲۹۹ - ز آفتاب شود خشک خط چو تر باشد شماره ۳۰۰ - خدنگ بی غرضان را خطا نمی باشد شماره ۳۰۱ - ز پیچ و تاب در دل به ما فراز نشد شماره ۳۰۲ - به روی لاله و گل هر که می نمی نوشد شماره ۳۰۳ - پیاله ای به لبم چرخ آشنا نکند شماره ۳۰۴ - دلی که آب شد از عشق برقرار بود شماره ۳۰۵ - دل از رفیق گرانجان ز عمر سیر شود شماره ۳۰۶ - به دست من کمر نازک تو چون آید؟ شماره ۳۰۷ - اگر ز دست تهی، کام برنمی آید شماره ۳۰۸ - نخلی که سرکشی نکند پایمال باد! شماره ۳۰۹ - سیر شکوفه عقل مرا زیر دست کرد شماره ۳۱۰ - در گلشنی که حسن تو عارض جمال کرد شماره ۳۱۱ - حسن از حجاب، غصه و تشویش می خورد شماره ۳۱۲ - با جسم کس به عالم بالا نمی رسد شماره ۳۱۳ - دل از سفید گشتن مو ناامید شد شماره ۳۱۴ - حسن تو زیردست خط مشکبار شد شماره ۳۱۵ - غلیان ز دودمان وجود آشکار شد شماره ۳۱۶ - از اختیار دم دل گمراه می زند شماره ۳۱۷ - گر چه در ظاهر به زه دارم کمان اختیار شماره ۳۱۸ - تیشه من چون زند دامان جرائت بر کمر شماره ۳۱۹ - گر باغبان زکات زر گل برون کند شماره ۳۲۰ - اشکم همیشه خون به دل آستین کند شماره ۳۲۱ - خوبان اگر چه زبده اولاد آدمند شماره ۳۲۲ - روشندلان که قبله خود روی او کنند شماره ۳۲۳ - در حفظ آن کسی که ز می بی خبر شود شماره ۳۲۴ - بیداد آسمان چه خیال است کم شود شماره ۳۲۵ - از باده چون عقیق تو سیراب می شود شماره ۳۲۶ - از خود گسسته، بار به دنیا نمی شود شماره ۳۲۷ - از بانگ نی دلی که جراحت نمی شود شماره ۳۲۸ - از تاج باج خواه فریدون حذر کنید شماره ۳۲۹ - تقصیر میانش ز خم و پیچ ندارد شماره ۳۳۰ - حاشا که طلبکار حق آرام پذیرد شماره ۳۳۱ - جز سرکشی از آدم بی درد چه خیزد؟ شماره ۳۳۲ - از شهد جهان جز غم و تشویش چه خیزد؟ شماره ۳۳۳ - از موی چو کافور دلم بیت حزن شد شماره ۳۳۴ - تا گوهر ذات تو نهان زیر زمین شد شماره ۳۳۵ - می خورد و فروزان شد و از شرم برآمد شماره ۳۳۶ - کی در تن خاکی دل آگاه گذارند؟ شماره ۳۳۷ - طول امر از دل چه خیال است برآید؟ شماره ۳۳۸ - زنگ از دل ما آن خط شبرنگ زداید شماره ۳۳۹ - خط در دل روشن گهران مهر فزاید شماره ۳۴۰ - در کسوت فقر آن رخ چون ماه ببینید شماره ۳۴۱ - در صیدگاه دنیا هر کس که هوش دارد شماره ۳۴۲ - تا خط دمید با من دلدار هم سخن شد شماره ۳۴۳ - دل ز من خال یار می گیرد شماره ۳۴۴ - هیچ شریفی خسیس رای نباشد شماره ۳۴۵ - خسیس از هنرپیشگان عیب بیند شماره ۳۴۶ - از نمدپوشان زبان طعن را کوتاه دار شماره ۳۴۷ - گل گلاب از هرزه خندی شد درین نیلی حصار شماره ۳۴۸ - شد فزون در دور خط کیفیت لبهای یار شماره ۳۴۹ - پوچ گو را بر سر گفتار بی حاصل میار شماره ۳۵۰ - وقت خواب ناز، آن مژگان بود خونریزتر شماره ۳۵۱ - هر که برگش بیش، وقت مرگ لرزد بیشتر شماره ۳۵۲ - هست حاجت در بساط کج کلاهان بیشتر شماره ۳۵۳ - می رسد هر دم مرا از نوخطان نیش دگر شماره ۳۵۴ - بر دل موری درین عبرت سرا غافل مخور شماره ۳۵۵ - کریم سایل خود را غنی کند یکبار شماره ۳۵۶ - یکی هزار شود داغ در دل افگار شماره ۳۵۷ - ندیده ایم به جز ماه روزه ماه دگر شماره ۳۵۸ - با چهره شکسته و با چشم اشکبار شماره ۳۵۹ - سامان دهر را همه اسباب غم شمار شماره ۳۶۰ - در دیده ها اگر چه بود راه هند دور شماره ۳۶۱ - مخور فریب محبت ز ناله همه کس شماره ۳۶۲ - برنیایی خوش به اهل فکر، ناخوش هم مباش شماره ۳۶۳ - یک سر مو منت از اخوان کم فرصت مکش شماره ۳۶۴ - از ته دل نیست از همصحبتان رنجیدنش شماره ۳۶۵ - یار گندم گون جوی نگذاشت در من عقل و هوش شماره ۳۶۶ - در کهنسالی نیفتد کافر از سامان خویش! شماره ۳۶۷ - حسن هیهات است بردارد نظر از روی خویش شماره ۳۶۸ - صنوبر قامتی کز خاک می روید گرفتارش شماره ۳۶۹ - در آن محفل که برخیزد نقاب از روی گلپوشش شماره ۳۷۰ - تماشای جمال خود چنان برده است از هوشش شماره ۳۷۱ - دل خونین چنان آمیخت با فولاد پیکانش شماره ۳۷۲ - قلم ماری است کز رشوت بود افسون گیرایش شماره ۳۷۳ - به دوری محو از خاطر نگردد قد رعنایش شماره ۳۷۴ - سلیمانی است حسن، انگشتری از حلقه مویش شماره ۳۷۵ - غوطه در زنگ زد آیینه روشن گهرش شماره ۳۷۶ - عمر گویی است سبک، قامت خم چوگانش شماره ۳۷۷ - به عزم صید چنان گرم خاست شهبازش شماره ۳۷۸ - مطرب مکن ز صافی آواز انتعاش شماره ۳۷۹ - محو کی از صفحه دلها شود آثار من؟ شماره ۳۸۰ - بس که از دوران به سختی بگذرد احوال من شماره ۳۸۱ - دارد از سبقت ز چشم بد خطرها جان من شماره ۳۸۲ - از علایق دل ز آب و گل نمی آید برون شماره ۳۸۳ - آبروی دیده ها باشد ز اشک آتشین شماره ۳۸۴ - در جبین تاک، نور باده بی غش ببین شماره ۳۸۵ - خط مشکین را به گرد خال آن مهوش ببین شماره ۳۸۶ - ز شعر خویش نتوان فیض شعر دیگران بردن شماره ۳۸۷ - ز شرم افزون توان گل از عذار دلستان چیدن شماره ۳۸۸ - ازان خرسند گردیدم ز دیدن ها به نادیدن شماره ۳۸۹ - ز اهل عقل همواری به مجنونان فزون تر کن شماره ۳۹۰ - جوانی برد با خود آنچه می آمد به کار از من شماره ۳۹۱ - نباشد در مقام دلبری نازک نهال من شماره ۳۹۲ - ندارد حاجت تکرار گفتار تمام من شماره ۳۹۳ - به پرگار از توکل شد چنان برگ و نوای من شماره ۳۹۴ - تا سر خود به گریبان نتوانی بردن شماره ۳۹۵ - می گشاید ز خموشان دل بی کینه من شماره ۳۹۶ - اگر عزیز توان شد به آبروی کسان شماره ۳۹۷ - توان به خامشی از عمر کام دل بردن شماره ۳۹۸ - به طوق غبغب سیمین او نظر واکن شماره ۳۹۹ - عرق به چهره اش از تاب می نشسته ببین شماره ۴۰۰ - از توست آنچه می دهی آن را به دیگران شماره ۴۰۱ - ز احسان بنای دولت خود باثبات کن شماره ۴۰۲ - ای غنچه لب رعایت اهل نیاز کن شماره ۴۰۳ - عیش جهان در آن لب خندان نظاره کن شماره ۴۰۴ - پهلو تهی ز ناوک آن دلربا مکن شماره ۴۰۵ - بر جام باده چشم ندارد حباب من شماره ۴۰۶ - در سوختن زیاده شود آب و تاب من شماره ۴۰۷ - متراش خط ز چهره خود پر عتاب من شماره ۴۰۸ - آشفته می شود ز نصیحت دماغ من شماره ۴۰۹ - در لعل یار خنده دندان نما ببین شماره ۴۱۰ - عتاب گلرخان در پرده دارد لطف پنهانی شماره ۴۱۱ - زبان در کام کش تا خامشان را همزبان بینی شماره ۴۱۲ - کند گل جمع خود را چون تو در گلزار می آیی شماره ۴۱۳ - سوز داغ دلم ای لاله تو نشناخته ای شماره ۴۱۴ - بوی گل غنچه شود چون تو به گلزار آیی شماره ۴۱۵ - جام جم مهر خموشی است اگر بینایی شماره ۴۱۶ - عرق فشان رخ خود از شراب ساخته ای شماره ۴۱۷ - کیم، به وادی فقر و سلوک نزدیکی شماره ۴۱۸ - عبیر فتنه به زلف سیاهت ارزانی! شماره ۴۱۹ - مخالفت نبود در جهان تنهایی شماره ۴۲۰ - در ماه روزه سیر مه ما نکرده ای شماره ۴۲۱ - ای خط سبز کز لب جانان دمیده ای شماره ۴۲۲ - هر لحظه خرابم کند آن چشم به رنگی شماره ۴۲۳ - با خود پرداز از منزل طرازی شماره ۴۲۴ - گر می نمی ستانی ای زاهد ریایی شماره ۴۲۵ - در حریمی که لب خود به شکرخنده گشایی شماره ۴۲۶ - در بسته حجاب بود گرچه گلشنش شماره ۴۲۷ - بر گردن است خون دو صد کشته چون منش شماره ۴۲۸ - ماهی که عرض می دهد از فلس، مال خویش شماره ۴۲۹ - از کرم آن کس که شهرت است مرادش شماره ۴۳۰ - چون آتش است رغبت بی منتهای حرص شماره ۴۳۱ - با قد خم گشته روگردان مشو از راه حق شماره ۴۳۲ - بی فسادی نیست گر رو در صلاح آرند خلق شماره ۴۳۳ - مرو از راه به احسان خسیسانه خلق شماره ۴۳۴ - نیست از گرد مذلت متواضع را باک شماره ۴۳۵ - برات رزق ترا از زراعت ایزد پاک شماره ۴۳۶ - می کند عیب نمایان را هنرپرور کمال شماره ۴۳۷ - روزگاری شد دل افسرده دارم در بغل شماره ۴۳۸ - هر که را از سایلان ناشاد می سازد بخیل شماره ۴۳۹ - هر که از لاغری انگشت نما شد چو هلال شماره ۴۴۰ - تن گران و جان نزار و دل کباب است از طعام شماره ۴۴۱ - لازم یکدیگر افتاده است ناکامی و کام شماره ۴۴۲ - حرص کرد از دعوی فقر و فنا شرمنده ام شماره ۴۴۳ - می چکد چون شمع آتش از زبان خامه ام شماره ۴۴۴ - اشک خونین بس که زد جوش از دل دیوانه ام شماره ۴۴۵ - ناز آن لبها ز خط از قدردانی می کشم شماره ۴۴۶ - گر چه در راه سخن کرده است از سر پا قلم شماره ۴۴۷ - از خموشی ما ز دست هرزه نالان رسته ایم شماره ۴۴۸ - ما به رنجش اکتفا از تندخویان کرده ایم شماره ۴۴۹ - غم به آه از سینه افگار برمی آوریم شماره ۴۵۰ - چند دل ز اندیشه بیش و کم روزی خوریم؟ شماره ۴۵۱ - بر زمین خط از خیال سرو قدی می کشیم شماره ۴۵۲ - کجا شور قیامت تلخ سازد خواب شیرینم؟ شماره ۴۵۳ - ما نه امروز ز گلگشت چمن سیر شدیم شماره ۴۵۴ - چنان که جمله عبادات از وضوست تمام شماره ۴۵۵ - نجست ناوک آهی درست از شستم شماره ۴۵۶ - مرا که هست میسر سبو به دوش کشم شماره ۴۵۷ - به دست چون شکن زلف او شمار کنم شماره ۴۵۸ - کجاست مشت زری تا چو گل به باد دهیم شماره ۴۵۹ - دل را ز زلف آن بت پرفن گرفته ام شماره ۴۶۰ - از بس که بی گمان به در دل رسیده ام شماره ۴۶۱ - جان دگر ز بوسه دلدار یافتم شماره ۴۶۲ - از جلوه ات ز هوش من زار می روم شماره ۴۶۳ - ما در جهان قرار اقامت نداده ایم شماره ۴۶۴ - ز اهل کرم به هند کسی را ندیده ایم شماره ۴۶۵ - پیوسته ما ز فکر دو عالم مشوشیم شماره ۴۶۶ - ما آبروی فقر به گوهر نمی دهیم شماره ۴۶۷ - طرفی ز نهال قد آن شوخ نبستم شماره ۴۶۸ - از دل نبرد زنگ الم باد بهارم شماره ۴۶۹ - ما از لب خامش ز سخن داد گرفتیم شماره ۴۷۰ - ما همچو شرر تلخی غربت نکشیدیم شماره ۴۷۱ - یک دم که به کف باده گلرنگ نداریم شماره ۴۷۲ - ز تن عضوی بود دلهای خودکام شماره ۴۷۳ - روی خوبت زنگ خودبینی زدود از گلرخان شماره ۴۷۴ - حلقه هر در مشو با قامت همچون کمان شماره ۴۷۵ - نوشها درج است در نیش عتاب آلودگان شماره ۴۷۶ - عیب دنیا را نمی بینند کوته دیدگان شماره ۴۷۷ - دل چو روشن گشت در غمخانه دنیا ممان شماره ۴۷۸ - شد چو سوزن خشک، خار از قرب گل پیراهنان شماره ۴۷۹ - کار صوفی چیست، خاطر را مصفا ساختن شماره ۴۸۰ - هست با قد دو تا برگ اقامت ساختن شماره ۴۸۱ - می کند آتش زبان دفع گزند خویشتن شماره ۴۸۲ - تا کی از عمامه خواهی کوس دانایی زدن؟ شماره ۴۸۳ - با دل پر خون برون زان زلف شبگون آمدن شماره ۴۸۴ - روی از عالم بگردان، روی در دیوار کن شماره ۴۸۵ - شانه در خط معنبر ای صنم داخل مکن شماره ۴۸۶ - در تلاش آفرین افکار خود رنگین مکن شماره ۴۸۷ - فارغ است از دیو مردم خاطر آزاد من شماره ۴۸۸ - در جوهر نهفته من سرسری مبین شماره ۴۸۹ - به هیچ جا نرسد زهد خشک صومعه داران شماره ۴۹۰ - چون برآید دل ز قید زلف عنبرفام او؟ شماره ۴۹۱ - هر چه بخشد عالم ناساز می گیرد ز تو شماره ۴۹۲ - گر شود گویا به ذکر حق لب خندان تو شماره ۴۹۳ - بس که سرزد شکوه رزق از لب گویای تو شماره ۴۹۴ - قامت او چون شود در بوستان همدوش سرو شماره ۴۹۵ - زینهار از درد و داغ عشق روگردان مشو شماره ۴۹۶ - پریزادی است دست آموز زلف مشکبار او شماره ۴۹۷ - یکی صد شد ز خط کیفیت چشم خراب تو شماره ۴۹۸ - کجا سرپنجه خورشید گیرد جای دست تو؟ شماره ۴۹۹ - شکر را نی به ناخن می کند دشنام تلخ تو شماره ۵۰۰ - سرونازی که منم محو رخ انور او شماره ۵۰۱ - می چکد بوسه ز لعل لب میخواره تو شماره ۵۰۲ - اگر چه لاله طورست روی روشن او شماره ۵۰۳ - ز انفعال خرام تو آب گردد سرو شماره ۵۰۴ - صد پرده شوختر بود از چشم خال تو شماره ۵۰۵ - خرقه بر دوشان از فرزند و زن بگسیخته شماره ۵۰۶ - در علم ظاهری چه کنی عمر خود تباه؟ شماره ۵۰۷ - ز ذکر جهر مکن منع صوفیان لله شماره ۵۰۸ - از اشک برد راه به کوی تو نظاره شماره ۵۰۹ - زان لب نتوان کرد به دشنام کناره شماره ۵۱۰ - چند غم از دل به اشک لاله گون شوید کسی؟ شماره ۵۱۱ - ای ز خاک افتادگان کاکلت سنبل یکی شماره ۵۱۲ - قد رعنای ترا تا دید، از شرمندگی شماره ۵۱۳ - خون تاک از شوق می جوشد اگر ساغرزنی شماره ۵۱۴ - این که زاهد کرد پهلوی خود از دنیا تهی شماره ۵۱۵ - خضاب تازه ای هر دم به روی کار می آری شماره ۵۱۶ - میم در جام، اخگر در گریبان است پنداری شماره ۵۱۷ - گرفتم سال را پنهان کنی، با مو چه می سازی؟ شماره ۵۱۸ - ز مستی دیگران را می کنی تکلیف می نوشی