هوش مصنوعی:
شاعر در جستجوی مشت زر و گوهری است تا آنها را مانند گل به باد بسپارد یا ریزش آنها را به ابر یادآوری کند. این بیت بیانگر آرزوی بخشش و آزادگی است.
رده سنی:
15+
متن دارای مفاهیم انتزاعی و عرفانی است که درک آن برای کودکان دشوار بوده و نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۴۵۸ - کجاست مشت زری تا چو گل به باد دهیم
کجاست مشت زری تا چو گل به باد دهیم
گهر کجاست که ریزش به ابر یاد دهیم ۱
گهر کجاست که ریزش به ابر یاد دهیم ۱
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۱
۳۱۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۵۷ - به دست چون شکن زلف او شمار کنم
گوهر بعدی:شماره ۴۵۹ - دل را ز زلف آن بت پرفن گرفته ام
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
