هوش مصنوعی: شاعر از درد و رنج خود می‌گوید و از اینکه دیگران در باغ و دشت مشغول عیش و نوش هستند، در حالی که او داغ‌دیده است، اظهار ناراحتی می‌کند.
رده سنی: 16+ متن دارای مضامین عرفانی و درد دل است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد.

شماره ۶۲ - بر سینه نعل و داغم بس لاله و گل من

بر سینه نعل و داغم بس لاله و گل من
تا کی نگه چرانم در باغ و راغ مردم؟ ۱
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۱
کانال گوهرین در ایتا
۳۴۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۶۱ - سالم از سنگلاخ تن به کنار
گوهر بعدی:شماره ۶۳ - اگر این رنگ دارد خنده های شرم بیزارش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.