شماره ۱ - از حباب آموز همت را که با صد احتیاج شماره ۲ - خضر نتواند به آب زندگی از ما خرید شماره ۳ - همه تن شانه صفت پنجه گیرا شده ام شماره ۴ - دانش آن راست مسلم که به تردستی شرم شماره ۵ - چه حاجت است به می لعل سیررنگ ترا؟ شماره ۶ - فزود تیرگی خاطر از ایاغ مرا شماره ۷ - در خوش قماشی از بر رو دست برده ام شماره ۸ - باغبان بیرون کن این گستاخ بادآورده را شماره ۹ - عیش در زیر فلک با خاکساران مشکل است شماره ۱۰ - روز محشر سرخ رویی از خدا دارم امید شماره ۱۱ - گرچه دست سرو کوتاه است از دامان گل شماره ۱۲ - آن که بی شیرازه دارد کهنه اوراق مرا شماره ۱۳ - از رمیدن ها خیال چشم آن وحشی غزال شماره ۱۴ - نیست هر چند از لباس گل جدایی رنگ را شماره ۱۵ - چشم خود را داده بود از آب حیوان خضر آب شماره ۱۶ - چاک در پیرهن یوسف عقل افکندن شماره ۱۷ - نیست سودی که زیانش نبود در دنبال شماره ۱۸ - به گرد دامن منزل کجا رسی صائب؟ شماره ۱۹ - شکسته رنگی من با طبیب در جنگ است شماره ۲۰ - تلاش بیهده ای می کند سر خورشید شماره ۲۱ - چو داغ لاله مرا در حدیقه ی هستی شماره ۲۲ - شیرینی نشاط، جهان را گرفته است شماره ۲۳ - عکس رخ تو آینه را چون نگار بست شماره ۲۴ - موجی است که تاج از سر فغفور رباید شماره ۲۵ - کاکل چه گنه دارد، دستش ز قفا واکن شماره ۲۶ - به فریب کسی ز راه مرو شماره ۲۷ - آرزوی بوسه شسته است از دلم پیغام تلخ شماره ۲۸ - از نظر رفتی به راهت چشم حیران باز ماند شماره ۲۹ - تخم نیکی را زمین پاک، اکسیر بقاست شماره ۳۰ - سهل باشد بند کردن ناخنی در بیستون شماره ۳۱ - به فریاد کس از خواب صبوحی برنمی خیزد شماره ۳۲ - در آن گلشن که آید در سخن لعل گهربارش شماره ۳۳ - بهای بوسه اش سر می دهم چون زر نمی گیرد شماره ۳۴ - ز ابرو یک سر و گردن بلند افتاده مژگانش شماره ۳۵ - مرغ حسن از قفس خط سیه تنگ آمد شماره ۳۶ - آرزو خار و خسی نیست که آخر گردد شماره ۳۷ - نفس شمرده زن ای بلبل نوا پرداز شماره ۳۸ - ز برگ پان لب جانان عقیق پیما شد شماره ۳۹ - شود سعادت دولت نصیب اهل قلم شماره ۴۰ - جمعی که زیر چرخ شبی روز کرده اند شماره ۴۱ - تا شرم داشت منصب آیینه داریت شماره ۴۲ - دلبر چه زود خط به رخ دلستان کشید شماره ۴۳ - در پرده نمود از عرق شرم تلافی شماره ۴۴ - شد سیه روز من از چشم کبود او، که هست شماره ۴۵ - سیه گر کرد روزم چشم او، خود هم کشید آخر شماره ۴۶ - صائب ز فکرهای گلوسوز من نماند شماره ۴۷ - با بد و نیک جهان در دشمنی یکرو مکن شماره ۴۸ - ز شوخی ها به برق نوبهاران نسبتی دارد شماره ۴۹ - تشنه معنی تازه است مرا ساغر گوش شماره ۵۰ - مکن به حرف طمع تیره زندگانی خویش شماره ۵۱ - نکند هیچ یتیم به عسس ساخته ای شماره ۵۲ - افتادگی گزین که دهد فیض بیشتر شماره ۵۳ - نفس در سینه باد خزان می سوخت نومیدی شماره ۵۴ - هر کسی چیزی ز اسباب جهان برداشته است شماره ۵۵ - گر نباشد در میان روی تو، از یک آه گرم شماره ۵۶ - درین بستانسرا خود را چنان صائب سبک کردم شماره ۵۷ - گر چه هر گوشه ای از کنج دهانش گیر است شماره ۵۸ - فیضی که گوشه گیر ز عزلت نیافته است شماره ۵۹ - اینجا به خواب غفلت و آنجا به خواب مرگ شماره ۶۰ - لنگر نکرده ایم چو گوهر درین محیط شماره ۶۱ - سالم از سنگلاخ تن به کنار شماره ۶۲ - بر سینه نعل و داغم بس لاله و گل من شماره ۶۳ - اگر این رنگ دارد خنده های شرم بیزارش شماره ۶۴ - چراغ زندگی را می کند مستغنی از روغن شماره ۶۵ - چسان در حلقه آغوش گیرم شوخ چشمی را شماره ۶۶ - فتاده است مرا کار با خودآرایی شماره ۶۷ - گر به این عنوان کمان چرخ خواهد حلقه شد شماره ۶۸ - چنان که باده کند پشت دار صهبا را شماره ۶۹ - افزود شوق بوسه مرا از لبان تو شماره ۷۰ - می تواند چنگ در فتراک زد خورشید را شماره ۷۱ - شمع نیلوفر ماتم زده از شعله به سر شماره ۷۲ - ز بعد مرگ، کسی خط به قبر ما نکشید