شماره ۶ - بیم است که سودایت دیوانه کند ما را

بیم است که سودایت دیوانه کند ما را
در شهر به بدنامی افسانه کند ما را ۱

بهر تو ز عقل و دین بیگانه شدم آری
ترسم که غمت از جان بیگانه کند ما را ۲

در هجر چنان گشتم ناچیز که گر خواهد
زلفت به سر یک مو در شانه کند ما را ۳

زان سلسله گیسو منشور نجاتم ده
زان پیش که زنجیرت دیوانه کند ما را ۴

زینگونه ضعیف ار من در زلف تو آویزم
مشاطه به جای مو در شانه کند ما را ۵

من می زده دوشم شاید که خیال تو
امروز به یک ساغر مستانه کند ما را ۶

چون شمع بتان گشتی پیش آی که تا خسرو
بر آتش روی تو پروانه کند ما را ۷