هوش مصنوعی:
متن شعری است که در آن شاعر از زیباییهای طبیعت مانند گلها، سرو و بوستان سخن میگوید و از عشق و هجران معشوق خود مینالد. او از تلخیهای هجران میگوید اما در عین حال، شکرگزار است و خود را خسرو شیرینزمان میخواند.
رده سنی:
15+
متن دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
شماره ۱۶ - بشکفت گلها در چمن، ای گلستان من بیا
بشکفت گلها در چمن، ای گلستان من بیا
سرو ایستاده منتظر، سرو روان من ۱
از گریه من هر طرف، پر لاله و گل شد زمین
وقتی به گلگشت، ای صنم، در گلستان من ۲
حیف است دیدن بی رخت، در بوستان آخر گهی
ای گل، نهان از باغبان در بوستان من ۳
هر طره تو آفتی، هر نرگس تو فتنه ای
گرچه بلای عالمی، از بهر جان من ۴
تلخی که گویی نیست آن از تلخی هجرت فزون
با این همه تلخی خود، شکر فشان من ۵
دانی که هستم در جهان من خسرو شیرین زبان
گر نایی از بهر دلم، بهر زبان من بیا ۶
سرو ایستاده منتظر، سرو روان من ۱
از گریه من هر طرف، پر لاله و گل شد زمین
وقتی به گلگشت، ای صنم، در گلستان من ۲
حیف است دیدن بی رخت، در بوستان آخر گهی
ای گل، نهان از باغبان در بوستان من ۳
هر طره تو آفتی، هر نرگس تو فتنه ای
گرچه بلای عالمی، از بهر جان من ۴
تلخی که گویی نیست آن از تلخی هجرت فزون
با این همه تلخی خود، شکر فشان من ۵
دانی که هستم در جهان من خسرو شیرین زبان
گر نایی از بهر دلم، بهر زبان من بیا ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۴۱۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۵ - جانم از آرام رفت، آرام جان من کجا
گوهر بعدی:شماره ۱۷ - وقت گل است، نوش کن باده ی چون گلاب را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.