شماره ۷۲ - چو خواهی برد روزی عاقبت این جان مفتون را

چو خواهی برد روزی عاقبت این جان مفتون را
گه از گاهی به من بنمای باری صنع بیچون را ۱

تو می کن هر چه خواهی، من نیارم دم زدن زیرا
که گر چه خون کند سلطان، نیارند از پی خون را ۲

نخواهم داد دربان ترا بهر درون زحمت
بسنده ست آنکه بوسم گه گهی دیوار بیرون را ۳

دل من نامه در دست و خون دیده عنوانش
بس از غمازی عنوان برون بر حال مضمون را ۴

شب آمد روز عیشم را و من با سوخته جانی
همی جویم چراغ افروخته آن روز میمون را ۵

نه شبهای من بد روز از اینسان ست بی پایان
ولی یارب، مبادا روز نیک آن زلف شبگون را ۶

تو آن مرغی که آزادی و در دامی نیفتادی
سزد، گر شکرگویی روز و شب بخت همایون را ۷

چو لیلی بیند آن مجنون شراب از خون خود نوشد
به از سنگ ستمگاران نباشد نقل مجنون را ۸

همه کس فتنه شد بر گفته خسرو مگر چشمت
اثر در جاودان هرگز نباشد سحر و افسون را ۹